февраль
Вьюги да метели под февраль налетели
V'yugi da meteli pod fevral' naleteli
Рисуя знаки на земле, распахивая двери
Risuyа znaki na zemle, raspakhivaya dveri
Будильник утром, опять всё по-старому
Budil'nik utrom, opyat' vsyo po-staromu
Вставая с теплой кровати, начинает заново
Vstavaя s teploy krovati, nachinayet zanovo
Суп на плите уже остыл
Sup na plite uzhe ostyl
Он включает пальцем в телефоне авиарежим
On vklyuchayet pal'tsem v telefone aviarezhiм
От фальшивых друзей или может от сглаза
Ot fal'shivykh druzey ili mozhet ot sglaза
Или от той, с кем свела судьба зараза
Ili ot toy, s kem svela sud'ba zaraza
Потертую спецовку надевает на плечи
Poter'tuyu spetsovku nadevayet na plechi
Две пулевые на руках, останутся на вечно
Dve pulevye na rukakh, ostanutsya na vechno
Укладывает плитку, ровняет камень
Ukladyvayet plitku, rovnyayet kamen'
Шрамы на затылке освежают старую память
Shramy na zatylke osvezhayut staruyu pamyat'
Маме обещал, что больше не уйдет за ленточку
Mame obeshchal, chto bol'she ne uyodet za lentochku
Не может в парке он ходить, держать за руки Леночку
Ne mozhet v parke on khodit', derzhat' za ruki Lenochku
Мама прости, братишки там родные
Mama prosti, bratishki tam rodnye
В прокуренной квартире медали боевые
V prokurennoy kvartire medali boevye
И может это мой последний февраль
I mozhet eto moy posledniy fevral'
Но только нет назад пути
No tol'ko net nazad puti
Я выбираю пылать в строю
Ya vybirayu pylaat' v stroyu
А не медленно тлеть от совести
A ne medlenno tlet' ot sovesti
И может это мой последний февраль
I mozhet eto moy posledniy fevral'
Да ну и пусть, да и чёрт с ним
Da nu i pust', da i ch'yort s nim
Я выбираю пылать в строю
Ya vybirayu pylaat' v stroyu
А не медленно тлеть от совести
A ne medlenno tlet' ot sovesti
Задыхается здесь, но не от воздуха
Zadykhaetsya zdes', no ne ot vozdukha
Его душит гражданка, Родина зовёт
Ego dushit grazhdanka, Rodina zovet
Жирует молодежь, танцует-веселится
Zhirovat' molodezh', tantsuyet-veselitsya
А пацаны на холоде штурмуют ДЗОТ
A patsany na kholode shturmuют DЗOT
Спасибо, насмотрелся
Spasibo, nasmotrelsya
Режет, как по маслу, сердце боль
Rezhet, kak po maslu, serdtse bol'
И пусть меня считают там единицей
I pust' menya schitayut tam yedinitsей
А если здесь останусь, то превращусь я в ноль
A esli zdes' ostanus', to prevratus' ya v nol'
Пацаны закладывают тачки
Patsany zakladyvayut tachki
Чтобы купить снарягу, двухсотый на возврат
Chtoby kupit' snaryagu, dvukh'sotyy na vozvrat
Собирали всей деревней гуманитарку
Sobirali vsey derevney gumanitarku
Чтобы носки прислали и спальники в отряд
Chtoby noski prislali i spal'niki v otryad
Что скажет мама, если увидит его в форме
Chto skazhet mama, esli uvidit ego v forme
Но не в парадной на фото в блиндаже
No ne v paradnoy na foto v blindazhe
Пойми, родная, там правила простые
Poymi, rodnaya, tam pravila prostye
И вот на синем мундире медали боевые
I vot na sinem mundire medali boevye
И может это мой последний февраль
I mozhet eto moy posledniy fevral'
Но только нет назад пути
No tol'ko net nazad puti
Я выбираю пылать в строю
Ya vybirayu pylaat' v stroyu
А не медленно тлеть от совести
A ne medlenno tlet' ot sovesti
И может это мой последний февраль
I mozhet eto moy posledniy fevral'
Да ну и пусть, да и чёрт с ним
Da nu i pust', da i ch'yort s nim
Я выбираю пылать в строю
Ya vybirayu pylaat' v stroyu
А не медленно тлеть от совести
A ne medlenno tlet' ot sovesti
И может это мой последний февраль
I mozhet eto moy posledniy fevral'
Но только нет назад пути
No tol'ko net nazad puti
Я выбираю пылать в строю
Ya vybirayu pylaat' v stroyu
А не медленно тлеть от совести
A ne medlenno tlet' ot sovesti
И может это мой последний февраль
I mozhet eto moy posledniy fevral'
Да ну и пусть, да и чёрт с ним
Da nu i pust', da i ch'yort s nim
Я выбираю пылать в строю
Ya vybirayu pylaat' v stroyu
А не медленно тлеть от совести
A ne medlenno tlet' ot sovesti
Februari
De sneeuwstormen en blizzards zijn in februari gekomen
Tekenend op de grond, deuren wijd open
De wekker 's ochtends, weer alles hetzelfde
Opstaan uit een warm bed, begint weer opnieuw
De soep op het fornuis is al afgekoeld
Hij zet met zijn vinger de vliegtuigmodus aan op zijn telefoon
Van nepvrienden of misschien van de boze blik
Of van degene met wie het lot hem besmette
Hij trekt zijn versleten overall aan
Twee kogels op zijn armen, blijven voor altijd
Hij legt tegels, maakt de stenen recht
Littekens op zijn achterhoofd verfrissen oude herinneringen
Hij beloofde mama dat hij niet meer over de lijn zou gaan
Hij kan niet in het park lopen, hand in hand met Lena
Mama, sorry, broertjes daar zijn dierbaar
In het rokerige appartement zijn de medailles van de strijd
En misschien is dit mijn laatste februari
Maar er is geen weg terug
Ik kies ervoor om te branden in de rij
En niet langzaam te vergaan van geweten
En misschien is dit mijn laatste februari
Laat maar, en de duivel ermee
Ik kies ervoor om te branden in de rij
En niet langzaam te vergaan van geweten
Hij krijgt hier geen lucht, maar niet van de lucht
De burger verstikt hem, het vaderland roept
De jeugd leeft goed, danst en heeft plezier
Terwijl de jongens in de kou de DZO's bestormen
Dank je, ik heb genoeg gezien
Snijdt als door boter, het hart doet pijn
En laat ze me daar maar als een eenheid beschouwen
Als ik hier blijf, word ik een nul
De jongens zetten hun auto's in
Om uitrusting te kopen, tweehonderd op terug
We hebben met het hele dorp humanitaire hulp verzameld
Om sokken en slaapzakken naar het team te sturen
Wat zal mama zeggen als ze hem in uniform ziet
Maar niet in paradevorm op de foto in de schuilkelder
Begrijp, liefste, daar zijn de regels eenvoudig
En kijk, op het blauwe uniform zijn de medailles van de strijd
En misschien is dit mijn laatste februari
Maar er is geen weg terug
Ik kies ervoor om te branden in de rij
En niet langzaam te vergaan van geweten
En misschien is dit mijn laatste februari
Laat maar, en de duivel ermee
Ik kies ervoor om te branden in de rij
En niet langzaam te vergaan van geweten
En misschien is dit mijn laatste februari
Maar er is geen weg terug
Ik kies ervoor om te branden in de rij
En niet langzaam te vergaan van geweten
En misschien is dit mijn laatste februari
Laat maar, en de duivel ermee
Ik kies ervoor om te branden in de rij
En niet langzaam te vergaan van geweten