Ravenous Crows
Ravenous crows hover above the altar on the forest floor
watching, peering, proud but fearing. Circling down more and more
And I recall you running, I recall you hide
The heart you would give was invisible inside
The laughter that ran like a silver creek
where can it be now, is it hidden in their beaks?
Where can it be now?
I wonder
If I've lost you I don't know
but your heart is my own, though it's as cold as stone
I still can feel you here my dear
and your lidless they eyes can't but stare
-Speak of your emerald eyes and the pearls they cried
your ruby smile and your ivory lies
It's all collected here and it's all so strong
Not a part is missing, not a jigsaw puzzle-piece is gone
Well enshrined here inside
my sacred, my secret museum of art
Holy, enthroned, precious, my own
one of a kind; your heart
I - as I saw the ravenous crows - I gave them your mortal shell and
I - as I saw them closing in - I saw them gather, following the smell and
I - as I saw them hunger for you - I left them with your soul's prison cell
I - gave them everything they wanted - I let them help themselves to pick clean your bones
And as they're soon to feast, these grey clay-coloured beasts
land carefully and hide next to where you lie
And they anticipate, then thank they thank their fate
and start pecking at your thighs and what once was where your eyes were
And the blood stained brittle beaks part in thanks and shriek
with confession in their cries
We all gave in, it was no sin
-We love you, the crows and I
Ravenous Crows
Ravenous Crows
Hongerende Kraaien
Hongerende kraaien zweven boven het altaar op de bosgrond
kijkend, spiedend, trots maar bang. Dalen steeds verder naar beneden
En ik herinner me jou rennen, ik herinner me jou verstoppen
Het hart dat je zou geven was onzichtbaar van binnen
De lach die stroomde als een zilveren beek
waar kan het nu zijn, is het verborgen in hun snavels?
Waar kan het nu zijn?
Ik vraag me af
Als ik je verloren ben weet ik het niet
maar jouw hart is het mijne, hoewel het zo koud als steen is
Ik voel je hier nog steeds, mijn lief
en jouw oogledenloze ogen kunnen alleen maar staren
-Spreek over je smaragdgroene ogen en de parels die ze huilden
de robijnrode glimlach en je ivoren leugens
Het is hier allemaal verzameld en het is allemaal zo sterk
Geen deel ontbreekt, geen puzzelstukje is weg
Wel goed bewaard hier binnen
mijn heilige, mijn geheime museum van kunst
Heilig, op de troon, kostbaar, van mij
uniek; jouw hart
Ik - toen ik de hongerige kraaien zag - gaf ze jouw sterfelijke schil en
ik - toen ik zag dat ze dichterbij kwamen - zag ze verzamelen, de geur volgend en
ik - toen ik zag dat ze hongerig naar jou waren - liet ze achter met de gevangeniscel van jouw ziel
ik - gaf ze alles wat ze wilden - ik liet ze helpen om je botten schoon te pikken
En terwijl ze binnenkort gaan feesten, deze grijze klei-kleurige beesten
landen voorzichtig en verstoppen zich naast waar jij ligt
En ze anticiperen, dan danken ze hun lot
en beginnen te pikken aan je dijen en wat eens was waar je ogen waren
En de bloedbevlekte broze snavels delen in dank en krijsen
met bekentenis in hun geschreeuw
We gaven allemaal toe, het was geen zonde
-We houden van jou, de kraaien en ik
Hongerende Kraaien
Hongerende Kraaien