Zamba a Los Misioneiros
Existe un viejo molino
En la Castilla del alma
Que echa a girar con la calma
Y al viento se hace cansino
Por eso, si en tu destino
Sientes incordia de verte
Repítete de esta suerte
Misionero y sacerdote
Sé quién soy -dijo el Quijote
Y fue corriendo a la muerte
No hay gloria, honor ni prendas, misionero
Y no hay soldada de oro en tus alforjas
Es la espera confiada, en que te forjas
El único motivo verdadero
Es la espera confiada, en que te forjas
Tu paga y tu jornal al día entero
No hay calores de hogar, mesa servida
Ni un niño como vos para esperarte
Solo el Amor clavado en que fijarte
Para fijar de amor toda tu vida
Solo el amor clavado en que fijarte
Que lo que está clavado, no se olvida
Y allá en la soledad de tu misión
Entre tus miedos, pruebas y flaquezas
No dejes de pensar en Dulcinea
Tu Dueña, a quien llamas Congregación
Y mira que es tan santa tu pelea
Que nunca desertar será una opción
No hay volver a tomar lo ya entregado
No hay de esas libertades que da el mundo
Solo existe el criterio más profundo
Del don de toda el alma a lo mandado
Solo existe el criterio más profundo
De ser más libre estando más atado
Y porque ríes viendo el cielo gris
La tierra no comprende lo que amas
Ya que lo queman todas esas tres llamas
Y todo lo que das lo recibís
Te extinguen, misionero, esas tres llamas
Y te embriaga en su olor la flor de lis
Y allá en la soledad de tu misión
Entre tus miedos, pruebas y flaquezas
No dejes de pensar en Dulcinea
Tu Dueña, a quien llamas Congregación
Y mira que es tan santa tu pelea
Que nunca desertar será una opción
Zamba voor de Missionarissen
Er is een oude molen
In de kastelen van de ziel
Die draait met de rust
En de wind wordt moe
Daarom, als je in je lot
Last hebt van jezelf te zien
Herinner jezelf dan zo
Missionaris en priester
Weet wie ik ben - zei de Quijote
En hij rende naar de dood
Er is geen glorie, eer of medaille, missionaris
En er is geen gouden soldij in je tassen
Het is het vertrouwen in de wacht, waarin je gevormd wordt
De enige echte reden
Is het vertrouwen in de wacht, waarin je gevormd wordt
Je loon en je daggeld voor de hele dag
Er zijn geen warmte van thuis, gedekte tafel
Geen kind zoals jij om op je te wachten
Alleen de Liefde om je op te richten
Om je hele leven in liefde te richten
Alleen de liefde om je op te richten
Wat vastzit, wordt niet vergeten
En daar in de eenzaamheid van je missie
Tussen je angsten, beproevingen en zwakheden
Verlies Dulcinea niet uit het oog
Je Meesteres, die je Congregatie noemt
En kijk, je strijd is zo heilig
Dat deserteren nooit een optie zal zijn
Er is geen terugnemen van wat al gegeven is
Er zijn geen vrijheden die de wereld biedt
Er bestaat alleen de diepste maatstaf
Van de gave van heel je ziel aan wat opgedragen is
Er bestaat alleen de diepste maatstaf
Om vrijer te zijn terwijl je meer gebonden bent
En waarom lach je als je de grijze lucht ziet
De aarde begrijpt niet wat je liefhebt
Aangezien die drie vlammen alles verbranden
En alles wat je geeft, ontvang je terug
Die drie vlammen doven je, missionaris
En de leliegeur bedwelmt je
En daar in de eenzaamheid van je missie
Tussen je angsten, beproevingen en zwakheden
Verlies Dulcinea niet uit het oog
Je Meesteres, die je Congregatie noemt
En kijk, je strijd is zo heilig
Dat deserteren nooit een optie zal zijn