Portret

Inti-Illimani

Retrato

De amplia miel era su
corazón en agraz
y su boca locuaz
como un viento fluvial.

La corriente total
de su sangre en acción
la arrastraba en turbión
convencido y caudal.

No fue extraña al telar,
por la usina pasó,
a la greda volvió,
regresó de la mar
y a mi lado durmió.

Germinó con aquel
resplandor maternal
que la hacía panal
y la henchía de ser.

Y aprendió a comprender
y comprendió al pensar
y pensó al militar
y militó al crecer.

No fue extraña al telar,
por la usina pasó,
a la greda volvió,
regresó de la mar
y a mi lado soñó.

Cuando ardió la ciudad,
cuando el tanque arrasó
y su pueblo cayó
traicionado otra vez
la vi mucho a través
de los meses actuar,
trabajar, ayudar,
desgarrarse los pies...

No fue extraña al telar
por la usina pasó,
a la greda volvió,
regresó de la mar
y... desapareció.

Portret

Haar hart was een zoete honing
met een onrijpe smaak,
en haar spraakzame mond
als een vloeibare wind.

De totale stroom
van haar bloed in actie
voerde haar mee in een stortvloed
vervuld van overtuiging.

Ze was niet vreemd voor de weefgetouwen,
ze ging door de fabriek,
keerde terug naar de klei,
kwam weer van de zee
en sliep naast mij.

Ze groeide met die
moederlijke glans
die haar een bijenkorf maakte
en haar vulde met zijn zijn.

En ze leerde begrijpen
en begreep door te denken
en dacht terwijl ze doorgroeide
en groeide door te vechten.

Ze was niet vreemd voor de weefgetouwen,
ze ging door de fabriek,
keerde terug naar de klei,
kwam weer van de zee
en droomde naast mij.

Toen de stad in vlam stond,
toen de tank verwoestte
en haar volk weer viel,
verraden nogmaals
deed ik haar veel zien
door de maanden heen.
Handelen, werken, helpen,
haar voeten scheurden...

Ze was niet vreemd voor de weefgetouwen,
ze ging door de fabriek,
keerde terug naar de klei,
kwam weer van de zee
en... verdween.

Escrita por: Horacio Salinas, Patricio Manns