El Diluvio y La Pasajera
Todo el mundo contento está
Los recuerdos cesaron al fin
Ya sé, los recreos entre el Sol
Esperan a que el viento sople fuerte
Con su boca de marfil
Y el diluvio caiga contemplándote
Con el río la Luna oye
Los claroscuros esconden perlas
Y es así, que desde el cuerpo del volcán
Ya muerto
Los indígenas preparan otro rayo láser
Para que el diluvio ya jamás los seque
Y en qué ternura están
Aquellos ignorados que se duermen
Y tanto como para no ver
Al menos sin ser vista una reina
Pero ahora bien, puede usted
Mil veces golpear en sueños
Que puertas del diluvio, no, no hay
Si ya no la esperan a cenar en casa
Debe ser porque se marcha
Y nunca regresa por la noche
Sin embargo por las mañanas
Amanece en su cama
La más leve brisa que recorre el patio
Debe ser quien la desnuda
Cuando corre loca a dividirse
Con su boca tocando el suelo
El suelo de azahar
De Zondvloed en de Passagier
Iedereen is blij en tevreden
De herinneringen zijn eindelijk gestopt
Ik weet het, de pauzes onder de zon
Wachten tot de wind hard waait
Met zijn ivoren mond
En de zondvloed valt terwijl hij naar je kijkt
Met de rivier hoort de maan
De schaduwen verbergen parels
En zo is het, dat vanuit het lichaam van de vulkaan
Al dood
De inheemsen bereiden weer een laserstraal voor
Zodat de zondvloed hen nooit meer uitdroogt
En in welke tederheid zijn
Diegenen die vergeten worden en in slaap vallen
En zoveel dat ze niet zien
Althans zonder dat een koningin gezien wordt
Maar goed, u kunt
Duizend keer in dromen kloppen
Want deuren van de zondvloed, nee, die zijn er niet
Als ze al niet meer thuis verwacht wordt voor het avondeten
Moet het wel zijn omdat ze vertrekt
En nooit 's nachts terugkomt
Toch 's ochtends
Wordt ze wakker in haar bed
De zachtste bries die door de tuin waait
Moet degene zijn die haar ontkleedt
Wanneer ze gek rent om zich te splitsen
Met haar mond die de grond raakt
De grond van sinaasappelbloesem