Scorn Haven
...And I woke up in a blur and was tied up, hurt, adrenaline scorching inside, as it raced through my veins.
I was coughing up blood, I must've looked like shit... and the worst part was that I had no recollection whatsoever of what, or who brought me here?
and why?
but before I could make any senses of this situation, I heard it all loudly and clearly;
"I resent your vile existence!
I truly despise what I've designed and you're a major factor in that little kid.
I saw an elder man, or the reflection of my future Self.
That's when it all came back to me;
The Bar, the magnum, the shots of J.D...
Perdition's rhetorical theory:
I'm sorry nobody loves you, but just think about how miserable I have become and that's all your fault.
I haven't smiled once since the day you were born...
[ref:JTHM]
"I give into ever day's decline, unscathed, that was just Freewill!
I know something's inherently wrong in this, but nonetheless, you should've treated it as a gift" said the voice.
"You're name is of no importance to me anymore.
This is how I perceive you and your kin; blood, tissues, tubes and fat.
A most simplistic schematic, grotesquely heightened by desires and wires.
Like butter scraped over too much bread, your lifeline is growing thinner,
[ref: LOTR]
Worship my pores, my sweat... palpable like my overgrowing distaste for mankind" and the voice sighed audibly.
As if it was scanning inward to expel the last shards of pity from its heart.
Or maybe it was only trying to convince itself still, but just lacking in better words to use, and now bending over the twilight blinding my swollen eyes.
I thought I saw God.
"You strayed away from the Path, now, Gott ist Tot and be the hammer my witness.
"I shall uproot the herd as I often did before!" said HE, the elder.
[ref:Nietzche]
During his lecture, I abruptly spring free from my shackles and with fear as weapon, strangled all life out of the elder man.
The poignant scenario of a dying breed and Its dilemmas.
The Seed overcoming its fate, and overpowering its sovereign.
"Fuck the Scriptures; I'm questioning the question, Through Murder; it took me five second to climb Babel's Tower"
Verachting Haven
...En ik werd wakker in een waas, vastgebonden, pijn, adrenaline die binnenin brandde, terwijl het door mijn aderen raasde.
Ik hoestte bloed op, ik moet er verschrikkelijk uit hebben gezien... en het ergste was dat ik me helemaal niet kon herinneren wat, of wie me hierheen had gebracht?
En waarom?
Maar voordat ik deze situatie kon begrijpen, hoorde ik het allemaal luid en duidelijk;
"Ik verafschuw jouw vreselijke bestaan!
Ik haat echt wat ik heb ontworpen en jij bent een grote factor in dat kleine kind.
Ik zag een oude man, of de reflectie van mijn toekomstige zelf.
Dat was het moment dat alles weer bij me terugkwam;
De Bar, de magnum, de shots J.D...
De retorische theorie van de verdoemenis:
Het spijt me dat niemand van je houdt, maar denk eens na over hoe ellendig ik ben geworden en dat is allemaal jouw schuld.
Ik heb sinds de dag dat je geboren werd niet meer gelachen...
[ref:JTHM]
"Ik geef me over aan de achteruitgang van elke dag, ongedeerd, dat was gewoon Vrije Wil!
Ik weet dat er inherent iets mis is met dit, maar desalniettemin, je had het als een geschenk moeten beschouwen" zei de stem.
"Je naam is voor mij niet meer belangrijk.
Dit is hoe ik jou en jouw soort zie; bloed, weefsels, buizen en vet.
Een meest simplistisch schema, grotesk verhoogd door verlangens en draden.
Als boter die over te veel brood is gesmeerd, wordt je levenslijn dunner,
[ref: LOTR]
Verafschuw mijn poriën, mijn zweet... tastbaar zoals mijn groeiende afkeer voor de mensheid" en de stem zuchtte hoorbaar.
Alsof het naar binnen aan het scannen was om de laatste scherven medelijden uit zijn hart te verdrijven.
Of misschien probeerde het zichzelf gewoon nog te overtuigen, maar had het gewoon niet de juiste woorden meer en boog nu over de schemering die mijn gezwollen ogen verblindde.
Ik dacht dat ik God zag.
"Je bent van het pad afgedwaald, nu, Gott ist Tot en wees de hamer, mijn getuige.
"Ik zal de kudde ontwortelen zoals ik dat vaak eerder deed!" zei HIJ, de oudere.
[ref:Nietzche]
Tijdens zijn lezing, sprong ik abrupt vrij van mijn ketenen en met angst als wapen, wurgde ik al het leven uit de oude man.
Het aangrijpende scenario van een stervende soort en zijn dilemma's.
Het Zaad dat zijn lot overwint, en zijn soeverein overweldigt.
"Fuck de Geschriften; ik stel de vraag in vraag, Door Moord; het kostte me vijf seconden om Babels Toren te beklimmen"
Escrita por: Gabriel Mccaughry, Antoine Lussier, Kevin Mccaughey