Passing Afternoon
There are times that walk from you like some passing afternoon
Summer warmed the open window of her honeymoon
And she chose a yard to burn but the ground remembers her
Wooden spoons, her children stir her bougainvillea blooms
There are things that drift away like our endless, numbered days
Autumn blew the quilt right off the perfect bed she made
And she's chosen to believe in the hymns her mother sings
Sunday pulls its children from the piles of fallen leaves
There are sailing ships that pass all our bodies in the grass
Springtime calls her children until she let's them go at last
And she's chosen where to be, though she's lost her wedding ring
Somewhere near her misplaced jar of bougainvillea seeds
There are things we can't recall, blind as night that finds us all
Winter tucks her children in, her fragile china dolls
But my hands remember hers, rolling around the shaded ferns
Naked arms, her secrets still like songs I'd never learned
There are names across the sea, only now I do believe
Sometimes, with the window closed, she'll sit and think of me
But she'll mend his tattered clothes and they'll kiss as if they know
A baby sleeps in all our bones, so scared to be alone
Springtime
Voorbijgaande Middag
Er zijn momenten die van je wegwandelen als een voorbijgaande middag
Zomer verwarmde het open raam van haar huwelijksreis
En ze koos een tuin om te verbranden, maar de grond herinnert haar
Houten lepels, haar kinderen roeren in haar bougainvillea-bloemen
Er zijn dingen die wegdrijven als onze eindeloze, genummerde dagen
Herfst blies de dekens van het perfecte bed dat ze maakte
En ze heeft gekozen om te geloven in de hymnes die haar moeder zingt
Zondag haalt zijn kinderen uit de hopen gevallen bladeren
Er zijn zeilschepen die al onze lichamen in het gras passeren
Lente roept haar kinderen totdat ze ze eindelijk laat gaan
En ze heeft gekozen waar te zijn, hoewel ze haar trouwring kwijt is
Iets dichter bij haar verkeerd geplaatste pot met bougainvillea-zaden
Er zijn dingen die we ons niet kunnen herinneren, blind als de nacht die ons allemaal vindt
Winter stopt haar kinderen in, haar fragiele porseleinen poppen
Maar mijn handen herinneren de hare, rollend tussen de beschutte varens
Naakte armen, haar geheimen stil als liedjes die ik nooit heb geleerd
Er zijn namen aan de overkant van de zee, alleen nu geloof ik het
Soms, met het raam dicht, zit ze en denkt ze aan mij
Maar ze zal zijn versleten kleren repareren en ze zullen kussen alsof ze het weten
Een baby slaapt in al onze botten, zo bang om alleen te zijn
Lente