Era mi vida el
Que nadie piense en mí,
soy diferente hoy,
aquel que me llenó la vida
ya no vive aquí.
la voz que me cantó al oído
ya se marchitó y el sol de su mirada
ya se fue...
ya nada cambiará,
volver a comenzar es imposible.
Se me apagó la voz aquella tarde
y no me queda nada que decir.
tan sólo recordar
que un día fui volcán entre sus brazos,
que me llenó de amor
y puso mil caricias en mis manos.
pero todo acabó, ya todo terminó
y quedan mil heridas en el alma.
Era mi vida, él,
mi primavera, él
y mi mañana,
mi cielo siempre azul,
mi corazón, mi gozo y mi palabra.
y un día se marchó
y todo terminó,
y me dejó esperando en la ventana...
Aquel que compartió mis sueños
ya no vive aquí.
crecieron alas en su alma
y se echó a volar
y nunca más ha vuelto por aquí.
que nadie me repita la palabra "amor",
Volver a ser feliz es imposible,
murieron tantas cosas esa tarde
que no me queda nada por vivir...
Hij was mijn leven
Dat niemand aan mij denkt,
ik ben vandaag anders,
diegene die mijn leven vulde
is hier niet meer.
de stem die me in mijn oor zong
is verwelkt en de zon in zijn blik
is verdwenen...
nik zal niets veranderen,
opnieuw beginnen is onmogelijk.
Mijn stem doofde die middag
en ik heb niets meer te zeggen.
Slechts herinneren
dat ik ooit een vulkaan was in zijn armen,
vol liefde en vol
met duizend strelingen in mijn handen.
maar alles is voorbij, alles is geëindigd
en er blijven duizend wonden in de ziel.
Hij was mijn leven,
Hij, mijn lente,
en mijn morgen,
mijn altijd blauwe hemel,
mijn hart, mijn vreugde en mijn woord.
en op een dag vertrok hij
en alles eindigde,
en liet me wachten bij het raam...
Diegene die mijn dromen deelde
is hier niet meer.
Vleugels groeiden in zijn ziel
en hij vloog weg
en is nooit meer teruggekomen.
Laat niemand me het woord "liefde" herhalen,
opnieuw gelukkig zijn is onmogelijk,
zo veel dingen zijn die middag gestorven
dat ik niets meer heb om te leven...