Cinco Farolas
Yo no escucho lo que dicen
Las lenguas de vecindonas
Porque de sobra ya se
Por quien esta su persona
Cinco luceros azules
Alumbran cinco farolas
Desde su casa a mi casa
Desde su boca a mi boca.
Cinco anitos que le quiero
Cinco anitos que me adora
La mala gente que sabe!
Que sabe de nuestras cosas.
Si yo se que me quiere, como le quiero
A que darle tres cuartos al pregonero
Desde su puerta misma hasta mi puerta
La vereita verde madre, no cría yerba… no cría yerba.
Yo no quiero ni saberlo
Vecina, cierre la boca
Y no me venga a decir
Que el va a casarse con otra.
Los cinco anitos cabales
Queriéndole hora tras hora
Son un cordel en mi cuello
Que la garganta me ahoga.
Con carbones encendidos, que le quemen esa boca
Al que juro tantas veces
Que estaba por mi persona.
Se apagaron las cinco, cinco farolas
Pa que nadie me vea, llorando a solas
Ay que penita madre! madre que pena
La vereita verde, cuaja de yerba
Cuaja de yerba
Vijf Lantaarns
Ik hoor niet wat ze zeggen
De tongen van de buren
Want ik weet al te goed
Voor wie zij is.
Vijf blauwe sterren
Verlichten vijf lantaarns
Van haar huis naar mijn huis
Van haar mond naar mijn mond.
Vijf jaar dat ik van haar hou
Vijf jaar dat ze van mij houdt
De slechte mensen die het weten!
Die weten van onze zaken.
Als ik weet dat ze van me houdt, zoals ik van haar hou
Waarom zou ik de boodschapper drie kwart betalen?
Van haar deur naar mijn deur
De groene weg, moeder, groeit geen gras... groeit geen gras.
Ik wil het niet eens weten
Buurvrouw, houd je mond
En kom niet zeggen
Dat ze met een ander gaat trouwen.
Die vijf volmaakte jaren
Die ik elk uur van haar hou
Zijn een touw om mijn nek
Dat mijn keel verstikt.
Met brandende kolen, laat die mond maar branden
Van degene die zo vaak zwoer
Dat hij voor mij was.
De vijf lantaarns zijn gedoofd, vijf lantaarns
Zodat niemand me ziet, alleen huilend
Oh wat een verdriet, moeder! moeder wat een verdriet
De groene weg, vol met gras
Vol met gras.