Recuerdo
Me levanto temprano, moribundo
Perezoso resusito, bienvenido al mundo
Con noticias asesinas me tomo el desayuno
Camino del trabajo en el metro
Aburrido vigilo las caras de los viajeros
Compañeros en la rutina y en los bostezos
Y en el asiento de en frente
Un rostro de repente
Claro ilumina el vagón
En sus gestos traen recuerdos
De otros paisajes otros tiempos
En los que una suerte mejor me conocio
No me atrevo a decir nada
No estoy seguro
Aunque esos ojos sin duda son los suyos
Más cargados de nostalgia, quizás más oscuros
Pero creo que eres tu, y estas casi igual
Tan hermosa como entonces, quizás más
Sigues pareciendo la chica más triste de la ciudad
Cuanto tiempo ha pasado desde los primeros errores?
Del interrogante en tu mirada?
La ciudad gritaba y maldecia nuestros nombres
Jovenes promesas, no, no teniamos nada
Dejando en los portales
Los ecos de tus susurros
Buscando cualquier rincon sin luz
Agarrate de mi mano
Que tengo miedo del futuro
Y detras de cada huida estabas tu, estabas tu
En las noches vacias
En que regreso
Solo y malherido, todavía me arrepiento
De haberte arrojado, tan lejos de mi cuerpo
Y ahora que te encuentro
Veo que aun arde, la llama que encendiste
Nunca, nunca es tarde
Para nacer de nuevo, para amarte
Debo decirte algo
Antes de que te bajes
De este sucio bagon y quede muerto
Mirarte a los ojos y tras de recordarte
Que antes de rendirnos, fuimos eternos
Me levanto decidido y me acerco a ti
Y algo en mi pecho se tensa, se rompe
Como estas?
Cuanto tiempo te acuerdas de mi?
Y una sonrisa timida responde
Perdone, pero creo que se ha equivocado
Disculpe señorita, me recuerda tanto
A una mujer que conoci hace ya algunos años
Más viejo y más cansado vuelvo a mi asiento
Aburrido vigilo las caras de los viajeros
Compañeros en la rutina y en los bostezos
Herinnering
Ik sta vroeg op, half dood
Lui kom ik weer tot leven, welkom in de wereld
Met moordende nieuws neem ik mijn ontbijt
Op weg naar mijn werk in de metro
Verveeld kijk ik naar de gezichten van de reizigers
Medelevens in de routine en in het geeuwen
En op de stoel tegenover
Een gezicht ineens
Het licht verlicht de wagon
In hun gebaren brengen ze herinneringen
Van andere landschappen, andere tijden
Waarin een beter lot me kende
Ik durf niets te zeggen
Ik ben niet zeker
Hoewel die ogen zonder twijfel de jouwe zijn
Zwaarder van nostalgie, misschien donkerder
Maar ik geloof dat jij het bent, en je bent bijna hetzelfde
Zo mooi als toen, misschien nog mooier
Je lijkt nog steeds het treurigste meisje van de stad
Hoeveel tijd is er verstreken sinds de eerste fouten?
Van de vraag in je blik?
De stad schreeuwde en vervloekte onze namen
Jonge beloftes, nee, we hadden niets
Laten we in de portieken
De echo's van je fluisteringen achter
Zoekend naar elke hoek zonder licht
Pak mijn hand vast
Want ik ben bang voor de toekomst
En achter elke vlucht was jij, was jij
In de lege nachten
Waarin ik terugkwam
Alleen en gewond, ik heb nog steeds spijt
Je zo ver weg te hebben gegooid, zo ver van mijn lichaam
En nu ik je weer ontmoet
Zie ik dat het nog steeds brandt, de vlam die je aanstak
Het is nooit, nooit te laat
Om opnieuw geboren te worden, om van je te houden
Ik moet je iets zeggen
Voordat je uitstapt
Uit deze vieze wagon en dood achterblijft
Je in de ogen kijken en je herinneren
Dat voordat we opgaven, we eeuwig waren
Ik sta vastberaden op en loop naar je toe
En iets in mijn borst spant zich aan, breekt
Hoe gaat het?
Hoeveel tijd herinner je je nog van mij?
En een verlegen glimlach antwoordt
Sorry, maar ik denk dat u zich vergist
Excuseer, juffrouw, je doet me zo denken
Aan een vrouw die ik jaren geleden ontmoette
Ouder en vermoeider keer ik terug naar mijn stoel
Verveeld kijk ik naar de gezichten van de reizigers
Medelevens in de routine en in het geeuwen