Al Bando Vencido
Se van llevando la memoria,
queda en la historia una mancha, un borrón.
Mientras el resto sufre amnesia,
un viejo recuerda una canción,
de aquella lejana batalla
donde pudo morir,
en una guerra no ganada,
a veces me pregunta por ti.
Se cree aún en la trinchera,
otra bandera, de otro color,
solemne en su viento ondea,
sobre la cima y en su salón.
A veces habla con fantasmas
de cuyo nombre se olvidó.
Vencidos, nunca regresaron
de su exilio interior.
Ni un momento, ni un recuerdo,
para los que perdieron, los que construyeron
la tumba, el mausoleo,
de la miseria, del carnicero.
¿Cómo esperas ganar sin ellos
las batallas que anteriormente perdieron?
Si han de callar, que callen aquellos,
los que firmaron pactos de silencio.
Tratan de convencerle, abuelo,
las explosiones han terminado.
Pero cuando sale a la calle,
Madrid parece bombardeado.
Y lee escritos en los muros,
gritos contra los que luchó,
y personajes de rostro oscuro
que le inculcaron el terror.
Y un día, sin darnos cuenta,
el viejo, con sus historias, se consumió
Y en la memoria de su nieto
sólo una huella, un leve borrón,
de aquella lejana batalla,
donde pudo morir,
en una guerra no ganada
donde luchó por ti.
Donde luchó por ti.
De Verslagen Bende
Ze nemen de herinnering mee,
blijft in de geschiedenis een vlek, een vlek.
Terwijl de rest amnesie lijdt,
herinnert een oude man zich een lied,
van die verre strijd
waar hij kon sterven,
in een oorlog die niet gewonnen werd,
vroeg hij soms naar jou.
Hij gelooft nog in de loopgraven,
ander vlag, van een andere kleur,
plechtig wappert hij in de wind,
bovenop de top en in zijn zaal.
Soms praat hij met spoken
wiens namen hij vergeten is.
Verslagen, ze zijn nooit teruggekomen
uit hun innerlijke ballingschap.
Geen moment, geen herinnering,
voor degenen die verloren, degenen die bouwden
de grafsteen, het mausoleum,
vonken van ellende, van de slager.
Hoe verwacht je te winnen zonder hen
de gevechten die ze eerder verloren?
Als ze moeten zwijgen, laat dan die zwijgen,
die de stilte hebben getekend.
Ze proberen hem te overtuigen, opa,
de explosies zijn voorbij.
Maar wanneer hij de straat op gaat,
lijkt Madrid gebombardeerd.
En hij leest teksten op de muren,
kreten tegen degenen die hij bevocht,
en figuren met een duister gezicht
waar hij de angst van leerde.
En op een dag, zonder dat we het doorhadden,
verging de oude man, met zijn verhalen,
en in de herinnering van zijn kleinzoon
blijft slechts een afdruk, een lichte vlek,
van die verre strijd,
waar hij kon sterven,
in een oorlog die niet gewonnen werd
waar hij voor jou vocht.
Waar hij voor jou vocht.