Mi Dulce Memoria
Mi dulce memoria,
has sido enterrada a los pies
de un árbol hendido,
por esta tormenta de rayos catódicos,
horrores y luz de espejismo.
Rojas amapolas,
vientos del olvido
hacen temblar
como animales dormidos.
Enferma de amnesia,
calla la ciudad.
Guerras preventivas,
los delirios de un loco borracho
que no escucha a nadie.
Los fantasmas de Shaigon
deambulan insomnes
por la vieja ciudad de Scherezade.
Lo dijo Casandra
mas no la creíste.
No estamos a salvo,
no somos más libres.
La Historia está viva,
violenta y mortal.
Mi dulce memoria
quizá te despierte
esta triste elegía.
Que traigan tus besos
ese otro mundo posible
que tiembla en tu boca,
que anuncia este día.
Muros de la vergüenza
traen la sombra del pasado,
arrebatando tu luz,
oscurecen nuestros cielos.
Hombres y mujeres de Cracovia,
atrapados por murallas,
leen con velas el Talmud,
esperan dentro del guetto.
Y en Palestina
tras otro muro
un hombre se encomienda a Alá,
llora y maldice a este mundo
que siempre lo olvida,
que ignora su llanto.
Ríos de humanidad huyendo
del frío y del hambre
sueñan con llegar muy lejos,
quizás solo hasta mañana.
Ya no recuerdas los trenes
que partían de aquí
cargados con tu esperanza
hacia la vieja Alemania.
Se rompen las cáscaras
de nuez contra tus costas.
Y el estrecho es un abismo
que salva a la vieja Europa.
¿De qué? ¿Ya no recuerdas?
Pueblo emigrante,
enfermo de amnesia.
Mi dulce memoria
quizá te despierte
esta triste elegía.
Que traigan tus besos
ese otro mundo posible
que tiembla en tu boca,
que anuncia este día.
Mijn Zoete Herinnering
Mijn zoete herinnering,
hangt begraven aan de voeten
van een gespleten boom,
door deze storm van cathodische bliksem,
vreselijkheden en schijnlicht.
Rode klaprozen,
winden van vergetelheid
laten ons beven
als slapende dieren.
Ziek van amnesie,
zwijgt de stad.
Preventieve oorlogen,
de waanideeën van een dronken gek
die niemand hoort.
De spoken van Saigon
dwalen slapeloos
door de oude stad van Scheherazade.
Cassandra zei het,
maar je geloofde haar niet.
We zijn niet veilig,
we zijn niet vrijer.
De Geschiedenis is levend,
gewelddadig en dodelijk.
Mijn zoete herinnering
wekt je misschien
met deze treurige elegie.
Laat je kussen
dat andere mogelijke wereld
trillen op je lippen,
het kondigt deze dag aan.
Muren van schaamte
brengen de schaduw van het verleden,
roven je licht,
verduisteren onze luchten.
Mannen en vrouwen uit Krakau,
gevangen door muren,
lezen met kaarsen de Talmud,
wachten binnen het getto.
En in Palestina
achter een andere muur
vertrouwt een man op Allah,
huilt en vervloekt deze wereld
die hem altijd vergeet,
die zijn gehuil negeert.
Stromen van menselijkheid die vluchten
voor de kou en de honger
dromen van een verre bestemming,
misschien alleen tot morgen.
Je herinnert je de treinen niet meer
Die hier vertrokken
volgeladen met je hoop
richting het oude Duitsland.
De notendoppen breken
tegen jouw kusten.
En de zeestraat is een afgrond
die het oude Europa redt.
Waarvoor? Vergeet je het al?
Emigrantenvolk,
ziek van amnesie.
Mijn zoete herinnering
wekt je misschien
met deze treurige elegie.
Laat je kussen
dat andere mogelijke wereld
trillen op je lippen,
het kondigt deze dag aan.