Nieve
Aquel día fue el más frío
Del enero mas amargo
Quizá el invierno más largo
Que el amor ha conocido
Ella fumando tirita
Superviviente de aludes
Él escribiendo en la nube
De su boca un todavía
Él sale de algún garito
Como perdido en la niebla
Ella busca primaveras
Mientras fuma un cigarrillo
Y allí en mitad de la nada
En la intemperie se encuentran
Queda la calle desierta
Cuando cruzan la mirada
Y nieva sobre mi espalda cansada
Sobre mi casa atrapada
En una bola de cristal
Que la soledad agita
Cuando todo se termina
Cuando todo acaba mal
Y nieva, nieva y nadie dice nada
Quedan sólo las pisadas
De los que salen de escena
Nieva y sólo se sonrien
Se congelan los jazmines
La escarcha trepa mis piernas
Y nieva
Buscando la piel calor
Sin querer se han acercado
Hace frío, alguien ha hablado
Conversación de ascensor
Tiene lo eterno un principio
En el Big Bang más pequeño
Llena la nieve el silencio
Se asoman al precipicio
El pasado y sus fantasmas
Mientras la nieve los cubre
Y faltan a la costumbre
De ser prudentes y charlan
Sin pudor y sin blindajes
Y la noche se derrumba
La nieve no para nunca
Y se olvidan de los planes
Y nieva sobre mi espalda cansada
Sobre mi casa atrapada
En una bola de cristal
Que la soledad agita
Cuando todo se termina
Cuando todo acaba mal
Y nieva, nieva y nadie dice nada
Quedan sólo las pisadas
De los que salen de escena
Nieva y sólo se sonrien
Se congelan los jazmines
La escarcha trepa mis piernas
Y nieva
Llega por fin el abrazo
Ya casi no sienten frío
Quedan los dos ateridos
Los cuerpos entrelazados
Tienen miedo del futuro
Ninguno quiere moverse
Los planes siempre se tuercen
El amor es como humo
Ya nadie se marchará
Ya la nieve los oculta
Es el miedo quien sepulta
Bajo la nieve un quizá
Queda enterrada la vida
Y un invierno para siempre
No hay verano que deshiele
El recuerdo de esta herida
Y nieva sobre mi espalda cansada
Sobre mi casa atrapada
En una bola de cristal
Que la soledad agita
Cuando todo se termina
Cuando todo acaba mal
Y nieva, nieva y nadie dice nada
Quedan sólo las pisadas
De los que salen de escena
Nieva y sólo se sonrien
Se congelan los jazmines
La escarcha trepa mis piernas
Y nieva, y nieva, y nieva
Sneeuw
Die dag was de koudste
Van de bitterste januari
Misschien de langste winter
Die de liefde heeft gekend
Zij rookt en rilt
Overlevende van lawines
Hij schrijft in de lucht
Van zijn mond een nog steeds
Hij komt uit een of ander café
Verloren in de mist
Zij zoekt naar de lente
Terwijl ze een sigaret rookt
En daar, midden in het niets
Ontmoeten ze elkaar in de open lucht
De straat blijft leeg
Wanneer ze elkaar aankijken
En het sneeuwt op mijn vermoeide rug
Op mijn huis gevangen
In een glazen bol
Die de eenzaamheid schudt
Wanneer alles eindigt
Wanneer alles slecht afloopt
En het sneeuwt, het sneeuwt en niemand zegt iets
Er blijven alleen de voetstappen over
Van degenen die het toneel verlaten
Het sneeuwt en ze glimlachen alleen
De jasmijnen bevriezen
De rijp klimt mijn benen op
En het sneeuwt
Zoekend naar de huid van warmte
Onbewust zijn ze dichterbij gekomen
Het is koud, iemand heeft gesproken
Een gesprek in de lift
Heeft het eeuwige een begin
In de kleinste Big Bang
Vult de sneeuw de stilte
Ze kijken over de afgrond
Het verleden en zijn spoken
Terwijl de sneeuw hen bedekt
En ze breken met de gewoonte
Om voorzichtig te zijn en praten
Zonder schaamte en zonder bescherming
En de nacht stort in
De sneeuw stopt nooit
En ze vergeten de plannen
En het sneeuwt op mijn vermoeide rug
Op mijn huis gevangen
In een glazen bol
Die de eenzaamheid schudt
Wanneer alles eindigt
Wanneer alles slecht afloopt
En het sneeuwt, het sneeuwt en niemand zegt iets
Er blijven alleen de voetstappen over
Van degenen die het toneel verlaten
Het sneeuwt en ze glimlachen alleen
De jasmijnen bevriezen
De rijp klimt mijn benen op
En het sneeuwt
Eindelijk komt de omhelzing
Ze voelen bijna geen kou meer
Beiden blijven verstijfd
Lichamen verstrengeld
Ze zijn bang voor de toekomst
Geen van beiden wil bewegen
De plannen draaien altijd om
De liefde is als rook
Niemand zal nog vertrekken
De sneeuw bedekt hen
Het is de angst die hen begraaft
Onder de sneeuw een misschien
Blijft het leven begraven
En een winter voor altijd
Er is geen zomer die het ontdooit
De herinnering aan deze wond
En het sneeuwt op mijn vermoeide rug
Op mijn huis gevangen
In een glazen bol
Die de eenzaamheid schudt
Wanneer alles eindigt
Wanneer alles slecht afloopt
En het sneeuwt, het sneeuwt en niemand zegt iets
Er blijven alleen de voetstappen over
Van degenen die het toneel verlaten
Het sneeuwt en ze glimlachen alleen
De jasmijnen bevriezen
De rijp klimt mijn benen op
En het sneeuwt, en het sneeuwt, en het sneeuwt