Ven
Deja que te vea. Cómo pasa el tiempo
Somos el lamento de una vieja herida
He gastado días persiguiendo el viento
He perdido el mapa, he dado la vida
He robado pan de la mesa del rico
Me volví un experto en perder solitarios
Llega tu recuerdo y me hago el distraído
Bebo en tu memoria y me estrello en tus labios
La vida es eterna en cinco minutos
Los que nos tomaba quitarnos la ropa
Lo que el amor tarda en descubrir mis trucos
O tu despedida en borrarme la boca
No es verdad que el tiempo nos lo cura todo
Y no está el mañana ni el ayer escrito
Yo sigo esperando que nieve en agosto
De mayor yo siempre quise ser un niño
Y ven, deja que el viento nos lleve
Que nuestras citas esperen
Hoy les toca compartir
Y ven, no existe el tiempo perdido
Cada minuto vacío siempre está lleno de ti
En los andenes, en cada espera
He dibujado una Luna llena
Y en el vagón fui un lobo herido
Soñando el viaje que nunca hicimos
En los atascos grité tu nombre
Cantando sobrevolé los coches
Hacia las playas en que te nombran
Y de tu mano salté las olas
Deja que te vea, tanto que contarte
Es que a mí el olvido no se me da bien
Aún siento la urgencia de aquel estudiante
Que en la barricada no aprendió a perder
Aún no he escrito el himno de esta despedida
Lloro como un tonto con cualquier anuncio
Pierdo los papeles con una sonrisa
Y en la fiesta ajena aún me marcho el último
Y ven, deja que el viento nos lleve
Que nuestras citas esperen
Hoy les toca compartir
Y ven, no existe el tiempo perdido
Cada minuto vacío
Siempre está lleno de ti
Mirando al techo, de madrugada
Febril insomne, fui cosmonauta
Crucé años luz, y en tu galaxia
Trepé la hiedra, bebí tu sabía
En cada atasco grité tu nombre
Las horas muertas en ascensores
Fueron para huir hasta tu nube
El cumpleaños que nunca tuve
En los andenes en cada espera
He dibujado una Luna llena
Y en el vagón, fui un lobo herido
Soñando el viaje que nunca hicimos
En los atascos grité tu nombre
Cantando sobrevolé los coches
Hacia las playas en que te nombran
Y de tu mano salté las olas
Kom
Laat me je zien. Hoe de tijd verstrijkt
Wij zijn de klacht van een oude wond
Ik heb dagen verspild met het najagen van de wind
Ik ben de kaart kwijt, ik heb mijn leven gegeven
Ik heb brood gestolen van de tafel van de rijken
Ik werd een expert in het verliezen van alleen zijn
Jouw herinnering komt binnen en ik doe alsof ik afgeleid ben
Ik drink op jouw geheugen en stoot mijn lippen aan die van jou
Het leven is eeuwig in vijf minuten
De tijd die we nodig hadden om onze kleren uit te trekken
Wat de liefde kost om mijn trucs te ontdekken
Of jouw afscheid om mijn mond te wissen
Het is niet waar dat de tijd alles geneest
En morgen of gisteren is niet geschreven
Ik blijf hopen dat het in augustus sneeuwt
Als volwassene wilde ik altijd een kind zijn
En kom, laat de wind ons meenemen
Laat onze afspraken maar wachten
Vandaag is het hun beurt om te delen
En kom, er bestaat geen verloren tijd
Elke lege minuut is altijd vol van jou
Op de perrons, bij elke wachttijd
Heb ik een volle maan getekend
En in de wagon was ik een gewonde wolf
Dromend van de reis die we nooit maakten
In de files schreeuwde ik jouw naam
Zingend vloog ik over de auto’s
Naar de stranden waar ze je noemen
En hand in hand sprong ik over de golven
Laat me je zien, zoveel te vertellen
Vergeten is niet mijn sterkste punt
Ik voel nog steeds de urgentie van die student
Die in de barricade niet leerde verliezen
Ik heb de hymne van dit afscheid nog niet geschreven
Ik huil als een idioot bij elke aankondiging
Ik verlies de controle met een glimlach
En op het feest ga ik altijd als laatste weg
En kom, laat de wind ons meenemen
Laat onze afspraken maar wachten
Vandaag is het hun beurt om te delen
En kom, er bestaat geen verloren tijd
Elke lege minuut
Is altijd vol van jou
Kijkend naar het plafond, in de vroege ochtend
Onrustig en slapeloos, was ik een kosmonaut
Ik overstak lichtjaren, en in jouw sterrenstelsel
Klimde ik de klimop, dronk ik jouw wijsheid
In elke file schreeuwde ik jouw naam
De dode uren in liften
Waren om te ontsnappen naar jouw wolk
De verjaardag die ik nooit had
Op de perrons, bij elke wachttijd
Heb ik een volle maan getekend
En in de wagon, was ik een gewonde wolf
Dromend van de reis die we nooit maakten
In de files schreeuwde ik jouw naam
Zingend vloog ik over de auto’s
Naar de stranden waar ze je noemen
En hand in hand sprong ik over de golven