Goizeko deiadar
Goizeko deiadar, portu usai
berrekari duzu nere sendira.
Nere bizia ikara kondenatu
duzu... Hala ere, goizeko,
bizitzeko behar zaitut.
Kai irteera astuna da, beti bezela,
eta itxas zabaleko lana itxasontzia
inguratzen duen irudiaren
haunditasun eta bakartadeagatik
zuzendurik dago; gainera
datorkigu. eta zeru eta itxasoko
haserre biziz zeharkatzen
gaituena...
Gaur ere baretu zaigu
bere indarrean eta izuliaz goaz
etxera, baina... eta bihar?
Llamada matutina
Llamada matutina, brisa del puerto
has penetrado en mi ser.
Has condenado mi vida a la agonía
... Aun así, por la mañana,
te necesito para vivir.
La salida del puerto es siempre
una ilusión, y la imagen
que rodea la extensión del mar
por su inmensidad y soledad
nos guía; además
nos llega. y la ira
que recorre el cielo y el mar
nos atraviesa...
Hoy también nos ha golpeado
con su fuerza y nos dirigimos
a casa, pero... ¿y mañana?