De Oude Zwerver
In de stilte van de nacht
Als het maanlicht schijnt heel zacht
Zwerft een man nog heel alleen
Door een stil verlaten stad.
Doelloos loopt hij door de straten
En de kou waait om hem heen
Loopt hij in zichzelf te praten
Met de vraag waar moet ik heen.
Zoveel eenzame nachten alleen
De straat is zijn leven
Geen mens die op hem wacht
Geen mens die naar hem lacht.
Toch is hij ook maar een mens
Net als zovelen
Ook hij heeft zijn verdriet
Maar geen mens die dat ziet.
Hij heeft geen geld om iets te kopen
Hij heeft geen rooie cent op zak
En veel te moe om door te lopen
Voelt hij zich niet op zijn gemak.
Eens zal hij de stad verlaten
Als geen mens het dan verwacht
Zal hij alles achterlaten
En verdwijnd hij in de nacht.
El Viejo Vagabundo
En el silencio de la noche
Cuando la luz de la luna brilla suavemente
Un hombre vaga aún muy solo
Por una ciudad silenciosa y abandonada.
Sin rumbo camina por las calles
Y el frío sopla a su alrededor
Habla consigo mismo
Preguntándose a dónde debo ir.
Tantas noches solitarias y solo
La calle es su vida
Nadie espera por él
Nadie se ríe con él.
Aun así, él también es solo un humano
Como tantos otros
También tiene su tristeza
Pero nadie la ve.
No tiene dinero para comprar nada
No tiene ni un centavo en el bolsillo
Y demasiado cansado para seguir caminando
No se siente cómodo.
Algún día dejará la ciudad
Cuando nadie lo espere
Dejará todo atrás
Y desaparecerá en la noche.