Confession
We were only fourteen
Wild, wide eyes
Pledging our virtues between holy crimes
We'd drink ourselves naked
Swallowing the shame
Stirring in the silence
Tangling our brains
I never meant
To lose
You were my best friend
I'd rip off the label
And bury down the pain
Washing my hands till the skin split the stain
Repeating the mantra in mirrors
But knowing that for no one
Had my heart beat dearer
I never meant
To lose
You were my best friend
Best friend
All of these years spent
Avoiding guilty eyes
Was I the one that muddied your mind?
Now I'm snorting cocaine
And bleeding out the truth
Oh, how I loved you
I said oh, how I loved you
Oh, how I loved you
And oh, how I still do
Bekenning
We waren pas veertien
Wild, grote ogen
Onze deugden belovend tussen heilige misdaden
We dronken ons naakt
De schaamte wegslikkend
Roerend in de stilte
Onze hersenen verstrengelend
Ik had nooit de bedoeling
Om te verliezen
Jij was mijn beste vriend
Ik zou het label eraf scheuren
En de pijn begraven
Mijn handen wassen tot de huid de vlek splijt
Het mantra herhalend in spiegels
Maar wetende dat voor niemand
Klopt mijn hart dierbaarder
Ik had nooit de bedoeling
Om te verliezen
Jij was mijn beste vriend
Beste vriend
Al deze jaren besteed
Aan het vermijden van schuldige blikken
Was ik degene die jouw geest vertroebelde?
Nu snuif ik cocaïne
En laat ik de waarheid bloeden
Oh, hoe hield ik van jou
Ik zei oh, hoe hield ik van jou
Oh, hoe hield ik van jou
En oh, hoe ik nog steeds doe