Voir Un Ami Pleurer
Bien sûr il y a les guerres d'Irlande
Et les peuplades sans musique
Bien sûr tout ce manque de tendres
Il n'y a plus d'Amérique
Bien sûr l'argent n'a pas d'odeur
Mais pas d'odeur me monte au nez
Bien sûr on marche sur les fleurs
Mais voir un ami pleurer!
Bien sûr il y a nos défaites
Et puis la mort qui est tout au bout
Nos corps inclinent déjà la tête
Étonnés d'être encore debout
Bien sûr les femmes infidèles
Et les oiseaux assassinés
Bien sûr nos coeurs perdent leurs ailes
Mais mais voir un ami pleurer!
Bien sûr ces villes épuisées
Par ces enfants de cinquante ans
Notre impuissance à les aider
Et nos amours qui ont mal aux dents
Bien sûr le temps qui va trop vite
Ces métro remplis de noyés
La vérité qui nous évite
Mais voir un ami pleurer!
Bien sûr nos miroirs sont intègres
Ni le courage d'être juifs
Ni l'élégance d'être nègres
On se croit mèche on n'est que suif
Et tous ces hommes qui sont nos frères
Tellement qu'on n'est plus étonnés
Que par amour ils nous lacèrent
Mais voir un ami pleurer!
Een Vriend Zien Huilen
Natuurlijk zijn er de oorlogen in Ierland
En de volkeren zonder muziek
Natuurlijk is er al dat gebrek aan tederheid
Er is geen Amerika meer
Natuurlijk ruikt geld niet
Maar die geur komt me wel de neus uit
Natuurlijk lopen we op de bloemen
Maar een vriend zien huilen!
Natuurlijk zijn er onze nederlagen
En dan de dood die aan het eind wacht
Onze lichamen buigen al het hoofd
Verbaasd dat we nog rechtop staan
Natuurlijk zijn er ontrouwe vrouwen
En de vermoorde vogels
Natuurlijk verliezen onze harten hun vleugels
Maar een vriend zien huilen!
Natuurlijk zijn er die uitgeputte steden
Door die vijftigjarige kinderen
Onze machteloosheid om te helpen
En onze liefdes die pijn in de tanden hebben
Natuurlijk gaat de tijd te snel
Die metro's vol verdronkenen
De waarheid die ons ontloopt
Maar een vriend zien huilen!
Natuurlijk zijn onze spiegels eerlijk
Geen moed om joods te zijn
Geen elegantie om zwart te zijn
We denken dat we vlam zijn, maar we zijn alleen roet
En al die mannen die onze broeders zijn
Zoveel dat we niet meer verbaasd zijn
Dat ze ons door liefde verwonden
Maar een vriend zien huilen!
Escrita por: Jacques Brel