395px

Datgene

Jaime Roos

Aquello

En la noche fría
Se ha perdido aquello
Se extravió su alma
Por el vendabal
Tanta hermosura
Que alegró las tardes
Que encendió las luces
De nuestra ciudad

En la noche oscura
Se ha perdido aquello
En los diarios viejos
Se apagó su voz
La ropa tendida
Sobre los alambres
Saluda al ausente
Prolonga el adiós

Dicen que se fue
Dicen que está acá
Dicen que se ha muerto
Dicen que volverá

En las avenidas
Limpian las vidrieras
Se abren los balcones
Para que entre el Sol
La gente retoma
Su tenso camino
Retumba el trabajo
Sobre el hormigón

En la melodía
Que tocan a veces
Pidiendo tijeras
A la población
El barrio respira
Los tiempos de antes
Las nubes de otoño
Aquella ilusión

Dicen que se fue
Dicen que está acá
Dicen que se ha muerto
Dicen que volverá

Datgene

In de koude nacht
Is datgene verloren
Is zijn ziel verdwaald
Door de stormwind
Zoveel schoonheid
Die de middagen vrolijk maakte
Die de lichten aanstak
Van onze stad

In de donkere nacht
Is datgene verloren
In de oude kranten
Is zijn stem gedoofd
De was die hangt
Over de draden
Groet de afwezigheid
Verlengd het afscheid

Ze zeggen dat hij is gegaan
Ze zeggen dat hij hier is
Ze zeggen dat hij is gestorven
Ze zeggen dat hij terug zal komen

Op de boulevards
Reinigen ze de etalages
De balkons gaan open
Zodat de zon binnenkomt
De mensen hervatten
Hun gespannen pad
Weergalmt het werk
Over het beton

In de melodie
Die ze soms spelen
Vragend om scharen
Aan de bevolking
De buurt ademt
De tijden van vroeger
De herfstwolken
Die illusie van toen

Ze zeggen dat hij is gegaan
Ze zeggen dat hij hier is
Ze zeggen dat hij is gestorven
Ze zeggen dat hij terug zal komen