395px

Canto De La Noche

Jairo Velloso

Canto Da Noite

O dia morre ciscando,
pedaços de sóis brilhantes,
como estrelas cintilantes,
vão se grudando no céu,
grande poncho, negro véu,
a proteger caminhantes.

Vem a noite e mil sinfonias,
com milongas e payadas,
noite de glórias passadas
no extertor de minuanos,
noite xucra dos anos,
a cruzar em disparadas.

Noite negra de assombros,
de mistérios e de dores,
se embretando em corredores,
num versejar de segredos,
noite cheia de medos,
noite de mil amores.

Noite onde o vento canta,
guitarreando em alambrados,
como a chamar o passado
que vem proseando e se vai,
noite, que se espalha faceira,
nas aguas matreiras, do rio Uruguai.

Canto De La Noche

El día muere picoteando,
fragmentos de soles brillantes,
como estrellas centelleantes,
se van pegando en el cielo,
gran poncho, negro velo,
protegiendo a los caminantes.

Llega la noche y mil sinfonías,
con milongas y payadas,
noche de glorias pasadas
en el estertor de minuanos,
noche ruda de los años,
cruzando a toda velocidad.

Noche negra de sobresaltos,
de misterios y dolores,
entrelazándose en pasillos,
en un versar de secretos,
noche llena de miedos,
noche de mil amores.

Noche donde el viento canta,
tocando la guitarra en los alambrados,
como llamando al pasado
que viene charlando y se va,
noche que se esparce coqueta,
en las aguas astutas, del río Uruguay.

Escrita por: