Dueño De Mi Silencio
Se ha secado el río que me llevó a tí;
me he perdido en el camino que contigo aprendí;
ya no brilla la la luz que me llevó a tu vera.
Llevo semanas pensando qué hacemos aquí;
creo que ya no me acuerdo si algún dia fuy feliz;
nunca tuve tanto frío, frío estando a tu lado.
(Estribillo)
Si no te hablo será porque no quiero
volverme esclavo de mis palabras.
Si no te hablo será porque prefiero
ser el dueño de mi silencio.
Créeme cuando te digo que es mejor así;
que no hay cielo sin estrellas
ni un principio sin un fin;
que después del invierno viene la primavera.
Siempre quise ser tu amigo, no lo conseguí;
creo que lo mejor sea que te olvides de mi;
quédate con lo bonito
deja caer esa lágrima.
Heer van Mijn Stilte
De rivier die me naar jou bracht, is opgedroogd;
ik ben verdwaald op het pad dat ik met jou leerde;
het licht dat me naar jou leidde, straalt niet meer.
Ik denk al weken na over wat we hier doen;
ik weet niet meer of ik ooit gelukkig was;
ik heb nooit zoveel kou gehad, kou terwijl ik naast jou was.
(Refrein)
Als ik niet met je praat, is het omdat ik niet wil
slaven worden van mijn woorden.
Als ik niet met je praat, is het omdat ik liever
de heer van mijn stilte ben.
Geloof me als ik je zeg dat het beter zo is;
want er is geen hemel zonder sterren
en geen begin zonder een einde;
want na de winter komt de lente.
Ik wilde altijd je vriend zijn, maar dat is me niet gelukt;
ik denk dat het het beste is als je me vergeet;
houd de mooie dingen vast
laat die traan maar vallen.