A.A.
Hij drinkt; de spiegel aan de and're muur
Toont hem het beeld van een gezwollen vent
Met in zijn hand een glaasje, een bekend
Taf'reel genaamd: "Voor de ontwenningskuur"
En als hij lacht, dan lacht de ander mee
Een beetje moeizaam, maar dat mag de pret
Niet drukken, kniesoor wie op zoiets let
Ze zijn best aan elkaar gewaagd, die twee
Hij drinkt; hij wenst zijn ouders alle heil
Ze zijn al bijna vijfentwintig jaar
Gestorven, maar dat doet aan het gebaar
Niets af en dan, hij heeft een mooie stijl
"Beminde ouders", zegt hij en een traan
Ontglipt hem en zijn hart wordt week als was
Dan ledigt hij in ene teug het glas
En zucht, hij heeft zijn kinderplicht gedaan
Hij drinkt, hij brengt een toast uit op de vrouw
Die hem verliet en dat niet zonder grond
Er was maar weinig, wat hen samenbond
Zij was niet mooi en hij was ook niet trouw
Toch heeft hij haar daarna nog vaak herkend
Op straat, in warenhuizen, op de tram;
Ze was het nooit. Gelukkig maar voor hem
Dat je ook aan verdrietig wezen went
Hij drinkt; op de gezondheid van de kring
Van vrienden, die zijn drank hebben gedeeld
Zijn vrouw gezoend en met de kat gespeeld
Die kat, die nooit eens witte muizen ving
God weet, waarom hij ze nu nooit meer ziet
Ze bleven weg, eerst eentje, later meer
Het werden er steeds minder elke keer;
Nou ja, aan zijn gastvrijheid lag het niet
Hij drinkt; de ene vriend die altijd bleef
Drinkt met hem mee en hij zegt: "Proost vriend, kijk
Al ons bewegen gaat precies gelijk
En zie je, dat ik nauwelijks nog beef?"
De fles is bijna leeg, de kamer gaat
Heel langzaam deinen als een grote zee
Hij zwaait nog en zijn spiegelbeeld zwaait mee
Totdat hij zich tenslotte zinken laat
A.A.
Él bebe; el espejo en la otra pared
Le muestra la imagen de un hombre hinchado
Con un vaso en la mano, una escena familiar
Llamada: 'Para la desintoxicación'
Y cuando él ríe, el otro también ríe
Un poco forzado, pero eso no arruina la diversión
No importa, tonterías para quien se fija en eso
Están bastante a la par, esos dos
Él bebe; desea felicidad a sus padres
Ya llevan casi veinticinco años
Fallecidos, pero eso no disminuye el gesto
Y luego, él tiene un estilo hermoso
'Queridos padres', dice él y una lágrima
Se le escapa y su corazón se ablanda como cera
Luego vacía el vaso de un trago
Y suspira, ha cumplido con su deber filial
Él bebe, brinda por la mujer
Que lo dejó y no sin razón
Había poco que los unía
Ella no era hermosa y él tampoco era fiel
Aun así, la reconoció muchas veces después
En la calle, en los almacenes, en el tranvía;
Nunca era ella. Afortunadamente para él
Que uno se acostumbra a estar triste
Él bebe; por la salud del círculo
De amigos que compartieron su bebida
Beso a su esposa y jugó con el gato
Ese gato que nunca cazó ratones blancos
Dios sabe por qué ya no los ve
Se fueron, primero uno, luego más
Cada vez menos cada vez;
Bueno, no fue por falta de hospitalidad
Él bebe; el amigo que siempre quedó
Bebe con él y dice: 'Salud amigo, mira
Todos nuestros movimientos van exactamente iguales
Y ¿ves que apenas tiemblo ya?'
La botella está casi vacía, la habitación
Se balancea lentamente como un gran mar
Él saluda y su reflejo en el espejo también saluda
Hasta que finalmente se deja hundir