395px

Wat Je Mond Tegen Mij Zegt

Javier Ruibal

Lo Que Me Dice Tu Boca

Si no te pinto bonita
no es porque yo no te quiera,
que si te pinto igualita
igual son ocho que ochenta,
que contigo nunca
me salen las cuentas.

De tanto quererte tanto
tanto más daño me harías:
ni mi vida es lo que era,
ni soy dueño de mis días,
pero yo me moriría
si te fueras.

No puede ser que me dejes,
que yo ya no pinte nada
y, como un tonto de babas,
te llore por las esquinas,
como un niño derramando
lágrimas de tinta china.

Ni todo el Puente de Brooklyn,
los Londres y los Parises,
que a mí ya nada me dice
lo que me dice tu boca
y la huella de tus labios
en mi copa.

Te mire como te mire,
te veo como te pienso.
¿Quién no te piensa desnuda
bajo la luz oportuna
y tu ropa sobre el lienzo
de la luna?

Ni que te vayas del todo,
ni que te quedes pa siempre,
ni que yo salga y tú entres:
quiero posarme en tu piel
y dejar este clavel
sobre tu vientre.

¡Que me quiten lo pintao!
¿Quién quiere que lo demuestre,
que todo el arte rupreste
y la pintura moderna
no son nada comparado
con tus piernas?

Wat Je Mond Tegen Mij Zegt

Als ik je niet mooi schilder
is het niet omdat ik niet van je hou,
want als ik je hetzelfde schilder
maakt het niet uit of het acht of tachtig is,
want met jou kloppen de cijfers
nooit.

Door jou zoveel te willen
daad ik mezelf alleen maar meer pijn:
Mijn leven is niet meer wat het was,
en ik ben niet de baas over mijn dagen,
maar ik zou sterven
als je weg zou gaan.

Het kan niet waar zijn dat je me verlaat,
want ik doe er al niet meer toe
en als een domme sukkel
jank ik in de hoeken,
als een kind dat tranen verliest
van Chinese inkt.

Geen enkele brug zoals de Brooklyn,
geen Londen of Parijs,
want niets zegt mij meer
als wat jouw mond me zegt
en de afdruk van je lippen
in mijn glas.

Hoe ik je ook bekijk,
ik zie je zoals ik aan je denk.
Wie denkt er niet aan jou naakt
onder het juiste licht
en je kleren op het doek
genoemd de maan?

Of je nu helemaal weggaat,
of voor altijd blijft,
of dat ik ga en jij komt:
ik wil op je huid landen
en deze anjer
op je buik achterlaten.

Laat ze me maar het geschilderde afpakken!
Wie wil dat moeten bewijzen,
dat alle prehistorische kunst
en moderne schilderkunst
een schijntje zijn vergeleken
met jouw benen?