Moliendo Café
Cuando la tarde languidece
Renacen las sombras
Y en la quietud los cafetales
Vuelven a sentir
Echas tristón canción de amor
De la vieja molienda
Que en el letargo de la noche
Parecen gemir
Una pena de amor, una tristeza
Lleva el zambo Manuel, en su amargura
Pasa incansable la noche
Moliendo café
Cuando la tarde languidece
Renacen las sombras
Y en la quietud los cafetales
Vuelven a sentir
Esa triste canción de amor
De la vieja molienda
Que en el letargo de la noche
Parecen sentir
Una pena de amor, una tristeza
Lleva el zambo Manuel, en su amargura
Pasa incansable la noche
Moliendo café
Cuando la tarde languidece
Renacen las sombras
Y en la quietud los cafetales
Vuelven a sentir
Esa triste canción de amor
De la vieja molienda
Que en el letargo de la noche
Parecen sentir
Koffiemolen
Wanneer de avond vervaagt
Herleven de schaduwen
En in de stilte voelen de koffieplantages
Weer wat ze zijn
Je zingt een treurig liefdeslied
Van de oude maling
Die in de lethargie van de nacht
Lijkt te zuchten
Een liefdesverdriet, een droefheid
Draagt de zambo Manuel, in zijn bitterheid
De nacht gaat onvermoeibaar voorbij
Koffie malen
Wanneer de avond vervaagt
Herleven de schaduwen
En in de stilte voelen de koffieplantages
Weer wat ze zijn
Dat treurige liefdeslied
Van de oude maling
Die in de lethargie van de nacht
Lijkt te voelen
Een liefdesverdriet, een droefheid
Draagt de zambo Manuel, in zijn bitterheid
De nacht gaat onvermoeibaar voorbij
Koffie malen
Wanneer de avond vervaagt
Herleven de schaduwen
En in de stilte voelen de koffieplantages
Weer wat ze zijn
Dat treurige liefdeslied
Van de oude maling
Die in de lethargie van de nacht
Lijkt te voelen
Escrita por: Hugo Blanco / José Manzo