395px

Schaduwen Niets Meer

Javier Solís

Sombras Nada Más

Quisiera abrir lentamente mis venas
Mi sangre toda verterla a tus pies
Para poderte demostrar que más no puedo amar
Y entonces morir después

Y sin embargo tus ojos azules
Azul que tienen el cielo y el mar
Viven cerrados para mí sin ver que estoy aquí
Perdido en mi soledad

Sombras nada más acariciando mis manos
Sombras nada más en el temblor de mi voz
Pude ser feliz y estoy en vida muriendo
Y entre lágrimas viviendo
El pasaje más horrendo de este drama sin final
Sombras nada más entre tu vida y mi vida
Sombras nada más entre tu amor y mi amor

Qué breve fue tu presencia en mi hastío
Qué tibias fueron tus manos, tu voz
Como luciérnaga llegó tu luz y disipó
Las sombras de mi rincón

Y yo quedé como un duende temblando
Sin el azul de tus ojos de mar
Que se han cerrado para mí sin ver que estoy aquí
Perdido en mi soledad

Sombras nada más acariciando mis manos
Sombras nada más en el temblor de mi voz
Pude ser feliz y estoy en vida muriendo
Y entre lágrimas viviendo
El pasaje más horrendo de este drama sin final
Sombras nada más entre tu vida y mi vida
Sombras nada más entre tu amor y mi amor

Schaduwen Niets Meer

Ik zou langzaam mijn aderen willen openen
Al mijn bloed aan jouw voeten laten stromen
Om je te laten zien dat ik niet meer kan houden van jou
En dan sterven daarna

En toch, jouw blauwe ogen
Blauw zoals de lucht en de zee
Blijven gesloten voor mij zonder te zien dat ik hier ben
Verloren in mijn eenzaamheid

Schaduwen niets meer die mijn handen strelen
Schaduwen niets meer in de trilling van mijn stem
Ik had gelukkig kunnen zijn en ik leef terwijl ik sterf
En tussen de tranen leef ik
De meest afschuwelijke passage van dit drama zonder einde
Schaduwen niets meer tussen jouw leven en mijn leven
Schaduwen niets meer tussen jouw liefde en mijn liefde

Hoe kort was jouw aanwezigheid in mijn verveling
Hoe lauw waren jouw handen, jouw stem
Als een vuurvlieg kwam jouw licht en verdreef
De schaduwen uit mijn hoek

En ik bleef als een elfje trillen
Zonder het blauw van jouw ogen van de zee
Die gesloten zijn voor mij zonder te zien dat ik hier ben
Verloren in mijn eenzaamheid

Schaduwen niets meer die mijn handen strelen
Schaduwen niets meer in de trilling van mijn stem
Ik had gelukkig kunnen zijn en ik leef terwijl ik sterf
En tussen de tranen leef ik
De meest afschuwelijke passage van dit drama zonder einde
Schaduwen niets meer tussen jouw leven en mijn leven
Schaduwen niets meer tussen jouw liefde en mijn liefde

Escrita por: José María Contursí, Francisco Lomuto