Qué Sabrá Neruda
Que no me da la gana
Que te toree cualquier chulo sin encanto
Que no me da la gana
Que te controles si por dentro estás gritando
Y abre tu ventana
Que se distinga bien tu voz en este ambiente
De sonrisas forzadas
Y de personas sin más de un dedo de frente
Que nadie pueda callar
Ni esconder tu verdad
Que sepa el mundo que ya
Nadie te va a callar
Pero qué sabrá Neruda cuando dijo que me gustas
Cuando callas porque pareces ausente
Que yo prefiero el momento en que desatas tus palabras
Y voy sintiendo tu fuerza entre la gente
Te prefiero cuando eres
Tú misma la que te prefieres
Y tú no creas nada
De esas canciones que quieren que sea corriente
Que se trate a una dama
Como colilla que se lleva la corriente
Que no me da la gana, que se te infravalore
Por unos cuantos mentecatos fanfarrones
Que no me da la gana, que a veces seas tú misma
La cómplice de aquél que te borra la sonrisa. Ahh!
Pero qué sabrá Neruda cuando dijo que me gustas
Cuando callas porque pareces ausente
Que yo prefiero el momento en que desatas tus palabras
Y voy sintiendo tu fuerza entre la gente
Te prefiero tan presente, tan real, tan insurgente
Te prefiero sin disfraces ni armaduras
Te prefiero huracanada, antes que desvalijada
Te prefiero cara a cara y sin censura
Te prefiero cuando eres
Tú misma la que te prefieres
Pero qué sabrá Neruda cuando dijo que me gustas
Cuando callas porque pareces ausente
Que yo prefiero el momento en que desatas tus palabras
Y voy sintiendo tu fuerza entre la gente
Te prefiero tan presente, tan real, tan insurgente
Te prefiero sin disfraces ni armaduras
Te prefiero huracanada, antes que desvalijada
Te prefiero cara a cara y sin censura
Te prefiero cuando eres
Tú misma la que te prefieres
Wat weet Neruda
Dat ik er geen zin in heb
Dat je je laat afleiden door een of andere saaie kerel
Dat ik er geen zin in heb
Dat je je in de hand houdt terwijl je van binnen schreeuwt
En open je raam
Zodat je stem goed te horen is in deze sfeer
Van geforceerde glimlachen
En van mensen zonder meer dan een vingerbreedte verstand
Dat niemand je kan laten zwijgen
Of je waarheid kan verbergen
Dat de wereld weet dat al
Niemand je zal laten zwijgen
Maar wat weet Neruda als hij zegt dat ik je leuk vind
Als je zwijgt omdat je afwezig lijkt
Dat ik het moment verkies waarop je je woorden loslaat
En ik je kracht voel tussen de mensen
Ik geef de voorkeur aan jou als je
Jezelf bent en je jezelf verkiest
En geloof niet in die
Liedjes die willen dat ik normaal ben
Dat je een dame behandelt
Als een peuk die door de stroom wordt meegenomen
Dat ik er geen zin in heb, dat je ondergewaardeerd wordt
Door een paar domme opscheppers
Dat ik er geen zin in heb, dat je soms jezelf bent
De medeplichtige van degene die je glimlach wegneemt. Ahh!
Maar wat weet Neruda als hij zegt dat ik je leuk vind
Als je zwijgt omdat je afwezig lijkt
Dat ik het moment verkies waarop je je woorden loslaat
En ik je kracht voel tussen de mensen
Ik geef de voorkeur aan jou zo aanwezig, zo echt, zo opstandig
Ik geef de voorkeur aan jou zonder maskers of harnassen
Ik geef de voorkeur aan jou als een orkaan, eerder dan als een slachtoffer
Ik geef de voorkeur aan jou van aangezicht tot aangezicht en zonder censuur
Ik geef de voorkeur aan jou als je
Jezelf bent en je jezelf verkiest
Maar wat weet Neruda als hij zegt dat ik je leuk vind
Als je zwijgt omdat je afwezig lijkt
Dat ik het moment verkies waarop je je woorden loslaat
En ik je kracht voel tussen de mensen
Ik geef de voorkeur aan jou zo aanwezig, zo echt, zo opstandig
Ik geef de voorkeur aan jou zonder maskers of harnassen
Ik geef de voorkeur aan jou als een orkaan, eerder dan als een slachtoffer
Ik geef de voorkeur aan jou van aangezicht tot aangezicht en zonder censuur
Ik geef de voorkeur aan jou als je
Jezelf bent en je jezelf verkiest