Ver van mijn eigen huis
Ziet u niet in dat ik hier weg moet gaan
Laat me gaan, laat me gaan
Naar dit oneindig land hier ver vandaan
Ver van mijn eigen huis
Waar de herinnering een sprookje weeft
Van een jeugd hier beleefd
Ver van de warmte die mij nu omgeeft
Hier in mijn eigen huis
Hoe wist ik wie de man zou zijn
Die mijn hart veroveren zou
Hulpeloos sta ik nu naast hem
Ik volg mijn liefde voor zijn stem
Ik heb mijn keus gemaakt, na bittere strijd
Het is een slot, het is mijn tijd
Daar in de vreemde wacht ons eenzaamheid
Ver van mijn eigen huis
Hoe kon ik weten dat ik zwerven zou
Naar dat land, dor en grauw
Naar een bestaan, zo primitief en rauw
Ver van mijn eigen huis
Want waar mijn hart is, hoor ik thuis
Lejos de mi propio hogar
No ves que debo irme
Déjame ir, déjame ir
A esta tierra infinita lejos de aquí
Lejos de mi propio hogar
Donde los recuerdos tejen un cuento
De una juventud vivida aquí
Lejos del calor que me rodea ahora
Aquí en mi propio hogar
¿Cómo sabía quién sería el hombre
Que conquistaría mi corazón?
Ahora me encuentro indefensa a su lado
Sigo mi amor por su voz
He tomado mi decisión, tras una amarga lucha
Es un final, es mi momento
Allá en lo desconocido nos espera la soledad
Lejos de mi propio hogar
¿Cómo podía saber que vagaría
Hacia esa tierra, árida y gris?
Hacia una existencia tan primitiva y cruda
Lejos de mi propio hogar
Porque donde está mi corazón, ahí pertenezco