Bajo Mi Piel
Te guardo en el humo, del café que ya se enfrió
En el espejo roto, donde tu risa se perdió
Mis dedos aún recuerdan, como temblabas al cantar
Y el silencio que dejaste, no lo puedo soportar
Perdón si fui cobarde
Y mis promesas se rompieron como cristal
Pero cada noche vuelve
Como sombra, como sal
Bajo mi piel, vives tú
Con tus ojos de tormenta
Y tu dulzura de azúcar morena
Bajo mi piel, dueles más
Porque el amor que te di
Nunca supo decirlo hasta allá
Y aunque el tiempo me arrugue
Y el mundo nos olvide
Tú sigues siendo el verso
Que mi alma no termina
Encontré tu retrato, entre cartas sin mandar
Tu perfume aún vive, no lo puedo borrar
La Luna nos espía desde aquel balcón de abril
Donde juramos eternidad
Y nos falló el por venir
Perdón si fui ausente
Si mis brazos se volvieron soledad
Pero cada madrugada
Me abrazas sin piedad
Bajo mi piel, vives tú
Con tus ojos de tormenta
Y dulzura de azúcar morena
Bajo mi piel, dueles más
Porque el amor que te di
Nunca supo decirlo hasta allá
Y aunque el tiempo me arrugue
Y el mundo nos olvide
Tú sigues siendo el verso
Que mi alma no termina
Dicen que el olvido sana
Pero yo prefiero recordarte más
Con las heridas abiertas
Y el corazón en jaque mate
Bajo mi piel, sigues tú
Con tu fuego de diciembre
Y tu llanto de mujer
Bajo mi piel, dueles más
Porque amarte fue mi cielo
Y mi cárcel también
Y si un día me entierran
Graba esto en mi cruz
Aquí yace un loco
Que murió por tu luz
Bajo mi piel
Siempre tú
Tú uuuu uuuu
Tú uuuu uuuu
Onder Mijn Huid
Ik bewaar je in de rook, van de koffie die al is afgekoeld
In de gebroken spiegel, waar jouw lach verloren ging
Mijn vingers herinneren nog, hoe je trilde als je zong
En de stilte die je achterliet, kan ik niet verdragen
Sorry als ik laf was
En mijn beloftes braken als glas
Maar elke nacht komt het terug
Als een schaduw, als zout
Onder mijn huid, leef jij
Met je ogen van een storm
En je zoetheid van bruine suiker
Onder mijn huid, doet het meer pijn
Omdat de liefde die ik je gaf
Nooit wist het zo te zeggen
En hoewel de tijd me rimpelt
En de wereld ons vergeet
Blijf jij het vers
Dat mijn ziel niet afmaakt
Ik vond je portret, tussen ongezonden brieven
Je parfum leeft nog, ik kan het niet wissen
De Maan bespiedt ons vanaf dat balkon in april
Waar we eeuwigheid zwoeren
En de toekomst ons in de steek liet
Sorry als ik afwezig was
Als mijn armen eenzaamheid werden
Maar elke ochtend
Omarm je me genadeloos
Onder mijn huid, leef jij
Met je ogen van een storm
En zoetheid van bruine suiker
Onder mijn huid, doet het meer pijn
Omdat de liefde die ik je gaf
Nooit wist het zo te zeggen
En hoewel de tijd me rimpelt
En de wereld ons vergeet
Blijf jij het vers
Dat mijn ziel niet afmaakt
Ze zeggen dat vergeten geneest
Maar ik geef de voorkeur aan je meer te herinneren
Met de open wonden
En mijn hart in schaakmat
Onder mijn huid, blijf jij
Met je vuur van december
En je huilen als vrouw
Onder mijn huid, doet het meer pijn
Omdat van jou houden mijn hemel was
En ook mijn gevangenis
En als ze me op een dag begraven
Graveer dit op mijn kruis
Hier ligt een gek
Die stierf voor jouw licht
Onder mijn huid
Altijd jij
Jij uuuu uuuu
Jij uuuu uuuu