Dueles Tanto
Te guardo en el humo del café que ya se enfrió
En el espejo roto donde tu risa se perdió
Mis dedos aún recuerdan cómo temblabas al cantar
Y el silencio que dejaste, no lo puedo soportar
Perdón si fui cobarde, si mis promesas se rompieron como cristal
Pero cada noche vuelves, como sombra, como sal
Dueles tanto, con tus ojos de tormenta y tu dulzura de azúcar morena
Dueles tanto, porque el amor que te di, nunca supo decir: Basta ya
Y aunque el tiempo me arrugue, y el mundo nos olvide
Tú sigues siendo el verso que mi alma no termina
Encontré tu retrato entre cartas sin mandar
Tu perfume aún vive, no lo puedo borrar
La Luna nos espía desde aquel balcón de abril
Donde juramos eternidad, y nos falló el porvenir
Perdón si fui ausente, si mis brazos se volvieron soledad
Pero cada madrugada, me abrazas sin piedad
Dueles tanto, con tus ojos de tormenta y tu dulzura de azúcar morena
Dueles tanto, porque el amor que te di, nunca supo decir: Basta ya
Y aunque el tiempo me arrugue, y el mundo nos olvide
Tú sigues siendo el verso que mi alma no termina
Dicen que el olvido sana, pero yo, prefiero recordarte mal
Con las heridas abiertas, y el corazón en jaque mate
Dueles tanto, con tu fuego de diciembre y tu llanto de mujer
Dueles tanto, porque amarte fue mi cielo, y mi cárcel también
Y si un día me entierran, graba esto en mi cruz
Aquí yace un loco, que murió por tu luz
Dueles tanto, siempre, tú
Je Doet Zoveel Pijn
Ik bewaar je in de rook van de koffie die al is afgekoeld
In de gebroken spiegel waar jouw lach verloren ging
Mijn vingers herinneren zich nog hoe je trilde als je zong
En de stilte die je achterliet, kan ik niet verdragen
Sorry als ik laf was, als mijn beloftes braken als glas
Maar elke nacht kom je terug, als een schaduw, als zout
Je doet zoveel pijn, met je ogen van storm en je zoetheid van bruine suiker
Je doet zoveel pijn, omdat de liefde die ik je gaf, nooit kon zeggen: Genoeg nu
En hoewel de tijd me rimpelt, en de wereld ons vergeet
Blijf jij het vers dat mijn ziel niet afmaakt
Ik vond je portret tussen ongezonden brieven
Je geur leeft nog, ik kan het niet wissen
De Maan bespiedt ons vanaf dat balkon in april
Waar we eeuwigheid zwoeren, en de toekomst ons in de steek liet
Sorry als ik afwezig was, als mijn armen eenzaamheid werden
Maar elke ochtend omarm je me genadeloos
Je doet zoveel pijn, met je ogen van storm en je zoetheid van bruine suiker
Je doet zoveel pijn, omdat de liefde die ik je gaf, nooit kon zeggen: Genoeg nu
En hoewel de tijd me rimpelt, en de wereld ons vergeet
Blijf jij het vers dat mijn ziel niet afmaakt
Ze zeggen dat vergeten geneest, maar ik, ik geef de voorkeur aan je slecht herinneren
Met de open wonden, en het hart in schaakmat
Je doet zoveel pijn, met je vuur van december en je huilen als vrouw
Je doet zoveel pijn, omdat van je houden mijn hemel was, en ook mijn gevangenis
En als ze me op een dag begraven, graveer dit op mijn kruis
Hier ligt een gek, die stierf voor jouw licht
Je doet zoveel pijn, altijd, jij
Escrita por: Jerry’s Sound Room