Chão de Estrelas
Minha vida era um palco iluminado
Eu vivia vestido de dourado
Palhaço das perdidas ilusões
Cheio dos guizos falsos da alegria
Andei cantando a minha fantasia
Entre as palmas febris dos corações
Meu barracão lá no morro do salgueiro
Tinha o cantar alegre de um viveiro
Foste a sonoridade que acabou
E hoje quando do sol a claridade
Forra meu barracão sinto saudade
Da mulher pomba-rola que voou
Nossas roupas comuns dependuradas
Na corda qual bandeiras agitadas
Parecia um estranho festival
Festa dos nossos trapos coloridos
A mostrar que no morro mal vestido
É sempre feriado nacional
A porta do barraco era sem trinco
E a lua furando o nosso zinco
Salpicava de estrelas nosso chão
Tu pisavas nos astros, distraída
Sem saber que a ventura desta vida
É a cabrocha, o luar e o violão
Sterrenvloer
Mijn leven was een verlicht podium
Ik leefde gekleed in goud
Een clown van verloren illusies
Vol met de valse belletjes van vreugde
Zong ik mijn fantasie
Tussen de koortsige handen van harten
Mijn huisje op de heuvel van Salgueiro
Had het vrolijke gezang van een volière
Jij was de klank die verdween
En vandaag, wanneer het zonlicht
Mijn huisje bedekt, voel ik heimwee
Naar de vrouw die als een duif wegvloog
Onze gewone kleren hangen
Aan de lijn als wapperende vlaggen
Het leek een vreemde festival
Feest van onze kleurrijke vodden
Die laten zien dat op de heuvel, slecht gekleed
Het altijd een nationale feestdag is
De deur van het huisje had geen slot
En de maan die door ons zink heenbrak
Strooide sterren over onze vloer
Jij liep op de sterren, afgeleid
Zonder te weten dat het geluk van dit leven
De vrouw, het maanlicht en de gitaar is
Escrita por: Orestes Barbosa / Silvio Caldas