Trem Bala (part. Ana Vilela)
Não é sobre ter
Todas as pessoas do mundo pra si
É sobre saber que em algum lugar
Alguém zela por ti
É sobre cantar e poder escutar
Mais do que a própria voz
É sobre dançar na chuva de vida
Que cai sobre nós
É saber se sentir infinito
No universo tão vasto e bonito
E saber sonhar
Então fazer valer a pena
Cada verso daqueles poemas sobre acreditar
Não é sobre chegar no topo do mundo
E saber que venceu
É sobre escalar e sentir
Que o caminho te fortaleceu
É sobre ser abrigo
E também ter morada em outros corações
E assim ter amigos contigo
Em todas as situações
A gente não pode ter tudo
Qual seria a graça do mundo se fosse assim?
Por isso, eu prefiro sorrisos
E os presentes que a vida trouxe
Pra perto de mim
Não é sobre tudo que o seu dinheiro é capaz de comprar
E sim sobre cada momento sorrindo a se compartilhar
Também não é sobre correr contra o tempo pra ter sempre
Mas porque quando menos se espera, a vida já ficou pra trás
Segura teu filho no colo
Sorria e abraça teus pais
Enquanto estão aqui
Que a vida é trem-bala, parceiro
E a gente é só passageiro prestes a partir
Trem Bala (met Ana Vilela)
Het gaat niet om het hebben
Van alle mensen ter wereld voor jezelf
Het gaat erom te weten dat ergens
Iemand op je let
Het gaat om zingen en te kunnen horen
Meer dan alleen je eigen stem
Het gaat om dansen in de regen van het leven
Die op ons valt
Het is weten je oneindig te voelen
In het universum zo uitgestrekt en mooi
En weten te dromen
En dan het waard te maken
Elk vers van die gedichten over geloven
Het gaat niet om de top van de wereld te bereiken
En te weten dat je gewonnen hebt
Het gaat om klimmen en te voelen
Dat de weg je sterker maakte
Het gaat om een schuilplaats te zijn
En ook een thuis te hebben in andere harten
En zo vrienden bij je te hebben
In alle situaties
We kunnen niet alles hebben
Wat zou de lol van de wereld zijn als het zo was?
Daarom geef ik de voorkeur aan glimlachen
En de cadeaus die het leven bracht
Dichtbij mij
Het gaat niet om alles wat je geld kan kopen
Maar om elk moment samen lachend te delen
Het gaat ook niet om tegen de tijd te racen om altijd te hebben
Maar omdat, wanneer je het het minst verwacht, het leven al voorbij is
Houd je kind in je armen
Lach en omarm je ouders
Terwijl ze hier zijn
Want het leven is een trein-bala, maat
En wij zijn slechts passagiers die op het punt staan te vertrekken