Õhtumaa Viimased Tunnid
Tead, et igal kultuuril on tõusu ja languse faas.
Mis kõrgele hüppab, peagi on sirakil maas.
Meil on on see õnn, et saame me veel näha oma eluajal,
kuidas põrmu langeb Õhtumaa.
Käes on Õhtumaa viimased tunnid,
veel agoonias rabeleb ta.
Tema loojuva päikese kiirtes
klaasi tõstan ja ütlen: aidaa.
See on postmodernistliku näidendi viimane vaatus.
See on posthumanistliku luige katkenud laul.
See tarbijate paradiis on tarbind ennast lõhki.
Ta tükid kukuvad eilsesse.
Õhtumaa viimased tunnid
kõnnivad riburada me taga.
Ja me jookseme nende eest ära.
Ei tee me tegemist hävinevaga.
Õhtumaa viimased tunnid.
Kaunis ja kohutav loojang.
Õhtumaal õhtu on käes
ja õhtu ei tõota ju sooja.
See, mida Euroopa tähendas kunagi meile,
sel polegi tähtsust. See oli ju kunagi eile.
Me homsesse nüüd vaatame ja me ei tea, mis tuleb sealt,
kuid midagi sealt tulema ju peab.
Käes on Õhtumaa viimased tunnid,
veel agoonias rabeleb ta.
Tema loojuva päikese kiirtes
klaasi tõstan ja ütlen: aidaa.
Õhtumaa viimased tunnid.
Mõned ees on veel, mõned on taga.
Meie astume kõrvale sealt
ja ei tea, kas me astume tagasi veel.
Las Últimas Horas de Occidente
Sabes que cada cultura tiene su fase de ascenso y declive.
Lo que sube alto, pronto caerá al suelo.
Tenemos la suerte de poder ver aún en nuestra vida,
cómo Occidente se desmorona.
Llegan las últimas horas de Occidente,
aún luchando en agonía.
Brindo en los rayos del sol que se oculta,
y digo adiós.
Este es el último acto de una obra postmodernista.
Es el canto roto de un cisne posthumanista.
Este paraíso de consumidores se ha consumido a sí mismo.
Sus pedazos caen en el ayer.
Las últimas horas de Occidente
caminan detrás de nosotros en fila.
Y corremos para alejarnos de ellos.
No nos preocupamos por lo que se desvanece.
Las últimas horas de Occidente.
Un hermoso y terrible atardecer.
En Occidente la noche ha llegado
y la noche no promete calor.
Lo que Europa una vez significó para nosotros,
ya no importa. Eso fue ayer.
Ahora miramos hacia el mañana y no sabemos qué vendrá de allí,
pero algo debe surgir de allí.
Llegan las últimas horas de Occidente,
aún luchando en agonía.
Brindo en los rayos del sol que se oculta,
y digo adiós.
Las últimas horas de Occidente.
Algunos están adelante, otros atrás.
Nosotros nos apartamos de allí
y no sabemos si volveremos atrás.