Clara
Clara, distinta Clara
Extraña entre su gente
Mirada ausente
Clara, a la deriva
No tuvo suerte al elegir
La puerta de salida
Clara, abandonada
En brazos de otra soledad
Esperando hacer amigos
Por la nieve
Al abrigo de otra lucidez
Descubriendo mundos
Donde nunca llueve
Escapando una y otra vez
Achicando penas para navegar
Estrellas negras vieron por sus venas
Y nadie quiso preguntar
Clara se vio atrapada
Abandonó el trabajo
Se vino abajo
Clara, languidecida
Perdida en un camino
De ansiedades y ambrosías
Clara no dijo nada
Y un día desapareció
Recorriendo aceras
Dicen que la vieron
Ajustando el paso a los demás
Intentando cualquier cosa por dinero
Para hincarse fuego una vez más
Esa madrugada Clara naufragó
Tenía el mar del miedo en la mirada
Las ropas empapadas
Y el suelo por almohada
Y lentamente amaneció
Clara
Clara, bijzondere Clara
Vreemd tussen haar mensen
Afwezig blik
Clara, op drift
Ze had geen geluk met kiezen
De uitgang
Clara, verlaten
In de armen van een andere eenzaamheid
Wachtend om vrienden te maken
Door de sneeuw
In de schuilplaats van een andere helderheid
Werelden ontdekkend
Waar het nooit regent
Steeds weer ontsnappen
Pijnen verkleinend om te navigeren
Zwarte sterren zagen door haar aderen
En niemand wilde vragen
Clara voelde zich gevangen
Verliet haar werk
Ze viel in elkaar
Clara, verzwakt
Verdwaald op een pad
Van angsten en ambrosia's
Clara zei niets
En op een dag verdween ze
Over de stoepen lopend
Zeggen ze dat ze gezien is
Haar pas aanpassen aan de anderen
Proberend van alles voor geld
Om weer in brand te steken
Die ochtend zonk Clara
Ze had de zee van angst in haar blik
Haar kleren doorweekt
En de grond als kussen
En langzaam brak de dag aan