Anduriña (part. Juan Pardo)
En Galicia un día
Eu escoitei unha vella historia, nun café
Era dunha nena que da aldea, se escapou
Anduriña nova que vóou
Choran ó pensar, ¿onde andará?
Mais ninguén a quere ir buscar
Anduriña lle chamaron
Os que alí deixou torna pronto ó porto
¡Por favor!
Un velliño fala xunto ó lar
Di-me moi baixiño e sin maldade
Anduriña e nova
Voltará, ¡xa-lo verán!
Probe paxariño, sen plumar
Nun día calqueira, pousará
Seu misterio, xa non o será
O nome Anduriña, xa xamais, se llo dirán
Pero mentres tanto, ¿onde vái?
Anduriña ¿onde vái?
Anduriña ¿onde vái?
Anduriña
¿Onde vái?
Anduriña (met Juan Pardo)
In Galicië op een dag
Hoorde ik een oud verhaal, in een café
Het ging over een meisje dat uit het dorp wegliep,
Anduriña, de jonge die vloog.
Ze huilen bij de gedachte, waar zou ze zijn?
Maar niemand wil haar gaan zoeken.
Anduriña, zo werd ze genoemd,
Diegenen die ze daar achterliet, keer snel terug naar de haven.
Alsjeblieft!
Een oude man praat naast het vuur,
Zegt heel zachtjes en zonder kwaadheid,
Anduriña is jong,
Ze zal terugkomen, dat zullen jullie zien!
Arm vogeltje, zonder veren.
Op een willekeurige dag, zal ze landen,
Haar mysterie zal geen mysterie meer zijn.
De naam Anduriña, zal nooit meer genoemd worden,
Maar intussen, waar gaat ze heen?
Anduriña, waar gaat ze heen?
Anduriña, waar gaat ze heen?
Anduriña,
Waar gaat ze heen?