De Un Tiempo, De Un País
De un tiempo que será el nuestro, de un país que nunca hemos hecho, canto las esperanzas y lloro la poca fe. No creamos en las pistolas: para la vida se ha hecho el hombre y no para la muerte se ha hecho. No creamos en la miseria: la miseria necesaria, dicen, de tanta gente. De un tiempo que ya es un poco nuestro, de un país que ya vamos haciendo, canto las esperanzas y lloro la poca fe. Lejos estamos de recuerdos inútiles y de viejas pasiones, no iremos detrás de antiguos tambores. De un tiempo que ya es un poco nuestro, de un país que ya vamos haciendo, canto las esperanzas y lloro la poca fe.
De un tiempo que ya es un poco nuestro, de un país que ya vamos haciendo, canto las esperanzas y lloro la poca fe. De un tiempo que ya es un poco nuestro, de un país que ya vamos haciendo.
Een Tijd, Een Land
Van een tijd die de onze zal zijn, van een land dat we nooit hebben gemaakt, zing ik de hoop en huil ik om het weinig geloof. Laten we niet geloven in de pistolen: de mens is gemaakt voor het leven en niet voor de dood. Laten we niet geloven in de ellende: de noodzakelijke ellende, zeggen ze, van zoveel mensen. Van een tijd die al een beetje de onze is, van een land dat we al aan het maken zijn, zing ik de hoop en huil ik om het weinig geloof. Ver weg zijn we van nutteloze herinneringen en van oude passies, we zullen niet achter oude trommels aanlopen. Van een tijd die al een beetje de onze is, van een land dat we al aan het maken zijn, zing ik de hoop en huil ik om het weinig geloof.
Van een tijd die al een beetje de onze is, van een land dat we al aan het maken zijn, zing ik de hoop en huil ik om het weinig geloof. Van een tijd die al een beetje de onze is, van een land dat we al aan het maken zijn.