395px

Desaires

Joan Sebastian

Desaires

Te aseguro que nunca más
Que nunca más, que nunca más
Veneraré tu nombre
No sé cómo, pero lo haré
Lo lograré, me quitaré
La estúpida costumbre

De gritarle a la noche que te amo
De contarle a la Luna mis penas
Ni una lágrima más te derramo
Creo que tienes atole en las venas

Te aseguro que nunca más
Que nunca más, que nunca más
Pretenderé tus besos
Este amor no se me dio
No se me da ni se dará
Con chochos ni con rezos

Y ahora mismo levanto la vela
Que a mi barca le den nuevos aires
Hasta aquí mi guitarra se enduela
No me gusta llorando desaires

Te aseguro que nunca más
Que nunca más, que nunca más
Veneraré tu nombre
No sé cómo, pero lo haré
Lo lograré, me quitaré
La estúpida costumbre

De gritarle a la noche que te amo
De contarle a la Luna mis penas
Ni una lágrima más te derramo
Creo que tienes atole en las venas

Y ahora mismo levanto la vela
Que a mi barca le den nuevos aires
Hasta aquí mi guitarra se enduela
No me gusta llorando desaires

Te aseguro que nunca más
Que nunca más, que nunca más

Desaires

Ik verzeker je dat het nooit meer zal zijn
Dat het nooit meer zal zijn, dat het nooit meer zal zijn
Ik zal je naam niet meer eren
Ik weet niet hoe, maar ik zal het doen
Ik zal het voor elkaar krijgen, ik zal afkomen
Van die domme gewoonte

Om de nacht te schreeuwen dat ik van je hou
Om de maan mijn verdriet te vertellen
Geen traan meer laat ik voor je vallen
Ik geloof dat je atole in je aderen hebt

Ik verzeker je dat het nooit meer zal zijn
Dat het nooit meer zal zijn, dat het nooit meer zal zijn
Ik zal niet meer doen alsof je me kust
Deze liefde was niet voor mij weggelegd
Het is niet voor mij weggelegd en zal het ook niet zijn
Met pillen of gebeden

En nu hef ik de zeilen
Laat mijn boot nieuwe winden krijgen
Tot hier lijdt mijn gitaar
Ik hou niet van huilen om desaires

Ik verzeker je dat het nooit meer zal zijn
Dat het nooit meer zal zijn, dat het nooit meer zal zijn
Ik zal je naam niet meer eren
Ik weet niet hoe, maar ik zal het doen
Ik zal het voor elkaar krijgen, ik zal afkomen
Van die domme gewoonte

Om de nacht te schreeuwen dat ik van je hou
Om de maan mijn verdriet te vertellen
Geen traan meer laat ik voor je vallen
Ik geloof dat je atole in je aderen hebt

En nu hef ik de zeilen
Laat mijn boot nieuwe winden krijgen
Tot hier lijdt mijn gitaar
Ik hou niet van huilen om desaires

Ik verzeker je dat het nooit meer zal zijn
Dat het nooit meer zal zijn, dat het nooit meer zal zijn

Escrita por: Joan Sebastían