Celia
Sé que te acuerdas, Celia, de tu columpio
El que colgabas de las estrellas
Sé que te acuerdas, Celia, de un amor limpio
De días soleados, de noches bellas
Y te aplaudo que te olvides de tantas cosas
Pues la vida a ti te dio más espinas que rosas
Te celebro que de las penas vivas ausente
¡Bravo, madre! Déjame darte un beso en la frente
¡Ay, Celia!
Sé que te acuerdas, Celia, aún de tus hijos
Cuando me miran tus ojos fijos
Sé que te acuerdas, Celia, de tu rebozo
En que envolviste a este mocoso
Y mi boquita infantil sobre tu seno
Te aseguro, nunca probó un manjar más bueno
¡Ay, Celia!
Y cuando brillan, Celia, tus ojos parcos
Sé que te acuerdas aún de Marcos
Cuando traía tu hombre, de amor, velices
Sé que recuerdas días felices
Y te admiro que de lo malo siempre te olvides
Me imagino, porque a los cielos por él aún pides
¡Ay, Celia!
A la vida te agradezco, y le haría un reclamo
Si olvidaras un día, madre, cuánto te amo
Celia
Ik weet dat je je herinnert, Celia, aan je schommel
Die je hing aan de sterren
Ik weet dat je je herinnert, Celia, aan een pure liefde
Aan zonnige dagen, aan mooie nachten
En ik juich je toe dat je zoveel dingen vergeet
Want het leven gaf jou meer doornen dan rozen
Ik vier dat je van de zorgen afwezig leeft
Bravo, moeder! Laat me je een kus op je voorhoofd geven
Oh, Celia!
Ik weet dat je je herinnert, Celia, nog aan je kinderen
Wanneer je in mijn ogen kijkt
Ik weet dat je je herinnert, Celia, aan je sjaal
Waarin je deze kleine wikkelde
En mijn kindermondje op je borst
Ik verzeker je, proefde nooit een beter gerecht
Oh, Celia!
En wanneer je ogen, Celia, zo stil stralen
Weet ik dat je nog aan Marcos denkt
Wanneer je man je met liefde omringde
Weet ik dat je je gelukkige dagen herinnert
En ik bewonder je dat je het slechte altijd vergeet
Ik stel me voor, omdat je nog steeds om hem vraagt in de hemel
Oh, Celia!
Voor het leven ben ik dankbaar, en ik zou een klacht indienen
Als je op een dag, moeder, zou vergeten hoeveel ik van je hou
Escrita por: Joan Sebastían