Só Deus Sabe
Há um rio no meu olhar
Que no fundo é menos frio
E mais claro quando desce;
Oiro e luz a naufragar
Cobrem cascos de um navio
Sobre o corpo que arrefece
Devagar percorro a estrada
Entre sonhos que se acendem
E me cegam loucamente
Se o que vejo é quase nada
Os desejos que me prendem
Estão em tudo á minha frente
Estranhamente a solidão
Pouco a pouco se deforma
Numa esperança sem medida
Só Deus sabe qual a razão
Porque a vida se transforma
E nos pede outra saída
Solo Dios Sabe
Hay un río en mi mirada
Que en el fondo es menos frío
Y más claro cuando desciende;
Oro y luz naufragando
Cubren cascos de un barco
Sobre el cuerpo que se enfría
Paso a paso recorro el camino
Entre sueños que se encienden
Y me ciegan locamente
Si lo que veo es casi nada
Los deseos que me atan
Están en todo frente a mí
Extrañamente la soledad
Poco a poco se deforma
En una esperanza sin medida
Solo Dios sabe cuál es la razón
Porque la vida se transforma
Y nos pide otra salida
Escrita por: Aldina Duarte / Franklim Godinho