Occident
mercy me, the night is long
take my pen to write you this song
Lord, is it harder to carry on
when i know when you are done
all my life, i've felt as though
i'm inside a beautiful
memory replaying with the sound turned down low
long life, show your face
slow heart, curb your taste
come smoke me out of my hiding place
long life, state your case
what in the world are we waiting for?
building glowing cities 'long the shore
where the wind batters, invading my kin
like a matador
so much value placed upon
what lies just beyond our plans
waving my handkerchief
running along to the edge of the sand
long life, speak your name
i'm so tired of the guessing game
but something is moving just out of frame
long life, brace and aim
reaching slowly 'cross the sea
one mast, flash like the stinger of a bee
to take you away; a swarming fleet
is gonna take you from me
the universe is getting loose
sudden spread from some leaden disuse
rushing unhinged towards diminishing lights
like a headless caboose
i'll wait for you alongside the ocean
and make do with my moleskine
but then, long life, will you let me in?
and then, slow heart, are you gonna know him?
long life, speak your name
awa(it/ke) while i bequiet the wave
and when i die, may i relate
and then, slow heart, congregate
to leave your home and your family
for some distortional property
well darling, i can't go (and darling, i can't go)
but you may stay here with me
Occident
genade, de nacht is lang
neem mijn pen om je dit lied te schrijven
Heer, is het moeilijker om door te gaan
als ik weet dat je klaar bent
heel mijn leven heb ik het gevoel gehad
alsof ik in een prachtige
herinnering zit die met de geluidsknop laag wordt afgespeeld
lang leven, laat je gezicht zien
trage hart, temper je smaak
kom me uit mijn schuilplaats roken
lang leven, leg je zaak voor
waar wachten we in hemelsnaam op?
bouwen gloeiende steden langs de kust
waar de wind ons aanvalt, mijn familie binnendringt
als een matador
zoveel waarde gehecht aan
wat net buiten onze plannen ligt
met mijn zakdoek zwaaiend
ren ik naar de rand van het zand
lang leven, spreek je naam
ik ben zo moe van het gokken
maar iets beweegt net buiten het beeld
lang leven, richt en mik
langzaam reiken over de zee
één mast, flits als de angel van een bij
die je wegneemt; een zwermende vloot
gaat je van me afnemen
de kosmos raakt los
plotselinge verspreiding van wat verwaarloosd is
dolend zonder rem naar vervagende lichten
als een koploze achterwagen
ik zal op je wachten naast de oceaan
en me behelpen met mijn moleskine
maar dan, lang leven, laat je me binnen?
en dan, trage hart, ga je hem kennen?
lang leven, spreek je naam
wacht terwijl ik de golf stilmaak
en als ik sterf, mag ik dan vertellen
en dan, trage hart, samenkomen
om je huis en je familie te verlaten
voor een of andere vervormde eigenschap
nou schat, ik kan niet gaan (en schat, ik kan niet gaan)
maar jij mag hier bij me blijven
Escrita por: Joanna Newsom