Te Vejo Poeta
Te vejo, poeta, quando nasce o dia
E no fim do dia quando a noite vem
Te vejo, poeta, na flor escondida
No vento que instiga mais um temporal
Te vejo, poeta, no andar das pessoas
Nessas coisas boas, que a vida me dá
Te vejo, poeta, na velha amizade
Na imensa saudade que trago de lá
Contudo, um poema, tua obra de arte
Destaca-se a parte, numa cruz vulgar
Custando o suplício de teu filho amado
A mais alta expressão do ato de amar
Te vejo, poeta
Ik Zie Je, Poëet
Ik zie je, poëet, wanneer de dag begint
En aan het eind van de dag als de nacht komt
Ik zie je, poëet, in de verborgen bloem
In de wind die weer een storm oproept
Ik zie je, poëet, in de gang van de mensen
In die mooie dingen, die het leven me geeft
Ik zie je, poëet, in de oude vriendschap
In de enorme heimwee die ik van daar meedraag
Toch, een gedicht, jouw kunstwerk
Steekt af in de massa, op een gewone kruising
Kostend de kwelling van jouw geliefde kind
De hoogste uitdrukking van de daad van liefhebben
Ik zie je, poëet
Escrita por: Guilherme Kerr, Joao Alexandre