Meditação
Quem acreditou
No amor, no sorriso, na flor
Então sonhou, sonhou
E perdeu a paz
O amor, o sorriso e a flor
Se transformam depressa demais
Quem, no coração
Abrigou a tristeza de ver
Tudo isto se perder
E, na solidão
Procurou um caminho e seguiu
Já descrente de um dia feliz
Quem chorou, chorou
E tanto que seu pranto já secou
Quem depois voltou
Ao amor, ao sorriso e à flor
Então tudo encontrou
Pois a própria dor
Revelou o caminho do amor
E a tristeza acabou
Meditatie
Wie geloofde
In de liefde, in de glimlach, in de bloem
Droomde toen, droomde
En verloor de rust
De liefde, de glimlach en de bloem
Veranderen te snel
Wie, in het hart
De verdriet heeft opgevangen van het zien
Alles dit verliezen
En, in de eenzaamheid
Zocht een pad en volgde
Al niet meer gelovend in een blije dag
Wie huilde, huilde
En zoveel dat zijn tranen al opgedroogd zijn
Wie daarna terugkwam
Naar de liefde, naar de glimlach en de bloem
Vond toen alles weer
Want de pijn zelf
Toonde de weg naar de liefde
En het verdriet was voorbij
Escrita por: Antonio Carlos Jobim / Newton Mendonça