A Mis Cuarenta y Diez
A mis cuarenta y diez
Cuarenta y nueve dicen que aparento
Más antes que después
He de enfrentarme al delicado momento
De empezar a pensar
En recogerme, de sentar la cabeza
De resignarme a dictar testamento
(Perdón por la tristeza)
Para que mis allegados, condenados
A un ingrato futuro
No sufran lo que he sufrido, he decidido
No dejarles ni un duro
Solo derechos de amor
Un siete en el corazón y un mar de dudas
A condición de que no
Los malvendan, en el rastro, mis viudas
Y, cuando, a mi Rocio
Le escueza el alma y pase la varicela
Y, un rojo escalofrío
Marque la edad del pavo de mi Carmela
Tendrán un mal ejemplo, un hulla hop
Y un D'Artacán que les ladre
Por cada beso que les regateó
El fanfarrón de su padre
Pero sin prisas, que, a las misas
De réquiem, nunca fui aficionado
Que, el traje de madera, que estrenaré
No está siquiera plantado
Que, el cura, que ha de darme la extremaunción
No es todavía monaguillo
Que, para ser comercial, a esta canción
Le falta un buen estribillo
Desde que salgo con la pálida dama
Ando más muerto que vivo
Pero dormir el sueño eterno en su cama
Me parece excesivo
Y, eso que nunca he renunciado a buscar
En unos labios abiertos
Dicen que hay besos de esos que, te los dan
Y resucitan a un muerto
Y, si a mi tumba, os acercáis de visita
El día de mi cumpleaños
Y no os atiendo, esperadme, en la salita
Hasta que vuelva del baño
¿A quién le puede importar
Después de muerto, que uno tenga sus vicios?
El día del juicio final
Puede que Dios sea mi abogado de oficio
Pero sin prisas, que, a las misas
De réquiem, nunca fui aficionado
Que, el traje de madera, que estrenaré
No está siquiera plantado
Que, el cura, que ha de darme la extremaunción
No es todavía monaguillo
Que, para ser comercial, a esta canción
Le falta un buen estribillo
Mijn Veertig en Tien
Op mijn veertig en tien
Vijfenveertig zeggen dat ik het lijk
Maar eerder dan later
Moet ik het delicate moment onder ogen zien
Om te beginnen denken
Aan het opruimen, aan het hoofd koel houden
Me te schikken in het schrijven van een testament
(Excuses voor de treurigheid)
Zodat mijn dierbaren, veroordeeld
Aan een ondankbare toekomst
Niet lijden wat ik heb geleden, heb ik besloten
Ze geen cent na te laten
Alleen rechten van liefde
Een zeven in het hart en een zee van twijfels
Op voorwaarde dat ze niet
Mijn weduwen, op de rommelmarkt, verkwanselen
En, wanneer, mijn Rocio
De ziel pijn doet en de waterpokken heeft
En, een rode rilling
De leeftijd van de gans van mijn Carmela markeert
Zullen ze een slecht voorbeeld hebben, een hulla hop
En een D'Artagnan die blaft
Voor elke kus die hij hun onthoudt
De opschepper van hun vader
Maar zonder haast, want, naar de missen
Van requiem, ben ik nooit een fan geweest
Want, het houten pak dat ik ga dragen
Is nog niet eens geplant
Want, de priester die me de laatste zegen moet geven
Is nog geen misdienaar
Want, om commercieel te zijn, aan dit lied
Ontbreekt een goed refrein
Sinds ik met de bleke dame ga
Voel ik me meer dood dan levend
Maar in haar bed de eeuwige slaap slapen
Lijkt me te veel gevraagd
En, dat terwijl ik nooit heb opgegeven om te zoeken
In open lippen
Zeggen ze dat er kussen zijn die, je krijgt ze
En ze wekken een dode weer tot leven
En, als jullie naar mijn graf komen op bezoek
Op mijn verjaardag
En ik kom niet, wacht dan, in de kamer
Totdat ik terug ben van de wc
Wie kan het schelen
Na de dood, dat iemand zijn verslavingen heeft?
Op de dag van het laatste oordeel
Misschien is God mijn advocaat van dienst
Maar zonder haast, want, naar de missen
Van requiem, ben ik nooit een fan geweest
Want, het houten pak dat ik ga dragen
Is nog niet eens geplant
Want, de priester die me de laatste zegen moet geven
Is nog geen misdienaar
Want, om commercieel te zijn, aan dit lied
Ontbreekt een goed refrein