Donde Habita El Olvido
Cuando se despertó
No recordaba nada de la noche anterior
Demasiadas cervezas
Dijo, al ver mi cabeza
Al lado de la suya, en la almohada
Y la besé otra vez
Pero ya no era ayer
Sino mañana
Y un insolente Sol
Como un ladrón, entró
Por la ventana
El día que llegó
Tenía ojeras malvas
Y barro en el tacón
Desnudos, pero extraños
Nos vio
Roto, el engaño de la noche
La cruda luz del alba
Era la hora de huir
Y se fue, sin decir
Llámame un día
Desde el balcón, la vi
Perderse, en el trajín
De la Gran Vía
Y la vida siguió
Como siguen las cosas que no tienen mucho sentido
Una vez me contó
Un amigo común, que la vio
Donde habita el olvido
Donde habita el olvido
Donde habita el olvido
La pupila archivó
Un semáforo rojo
Una mochila, un Peugeot
Y aquellos ojos miopes
Y la sangre al galope por mis venas
Y una nube de arena
Dentro del corazón
Y esta racha de amor
Sin apetito
Los besos que perdí
Por no saber decir
Te necesito
Y la vida siguió
Como siguen las cosas que no tienen mucho sentido
Una vez me contó
Un amigo común, que la vio
Donde habita el olvido
Donde habita el olvido
Donde habita el olvido
Donde habita el olvido
Waar de Vergetelheid Woont
Toen ze wakker werd
Kon ze zich niets herinneren van de avond ervoor
Te veel biertjes
Zei ze, toen ze mijn hoofd zag
Naast het hare, op het kussen
En ik kuste haar weer
Maar het was niet meer gisteren
Maar morgen
En een brutale zon
Als een dief, kwam binnen
Via het raam
De dag dat ze kwam
Had ze paarse kringen onder haar ogen
En modder op de hak
Naakt, maar vreemd
Zag ze ons
Gebroken, de leugen van de nacht
Het felle licht van de dageraad
Was het uur om te vluchten
En ze ging, zonder te zeggen
Bel me een keer
Van het balkon zag ik haar
Verdwijnen, in de drukte
Van de Gran Vía
En het leven ging verder
Zoals de dingen doorgaan die niet veel zin hebben
Een keer vertelde ze me
Een gemeenschappelijke vriend, die haar zag
Waar de vergetelheid woont
Waar de vergetelheid woont
Waar de vergetelheid woont
De pupil archiveerde
Een rood verkeerslicht
Een rugzak, een Peugeot
En die bijziende ogen
En het bloed raasde door mijn aderen
En een wolk van zand
In mijn hart
En deze reeks van liefde
Zonder honger
De kussen die ik verloor
Omdat ik niet kon zeggen
Ik heb je nodig
En het leven ging verder
Zoals de dingen doorgaan die niet veel zin hebben
Een keer vertelde ze me
Een gemeenschappelijke vriend, die haar zag
Waar de vergetelheid woont
Waar de vergetelheid woont
Waar de vergetelheid woont
Waar de vergetelheid woont