Yo Me Bajo En Atocha
Con su boina calada, con sus guantes de seda
Su sirena varada, sus fiestas de guardar
Su vuelva usted mañana, su salvese quien pueda
Su partidita de mus, su fulanita de tal
Con su todo es ahora, con su nada es eterno
Con su rap y su chotis, con su okupa y su skin
Aunque muera el verano y tenga prisa el invierno
La primavera sabe que la espero en Madrid
Con su otoño velázquez, con su torre picasso
Su santo y su torero, su atleti, su borbón
Sus gordas de botero, sus hoteles de paso
Su taleguito de hash, sus abuelitos al Sol
Con su hoguera de nieve, su verbena y su duelo
Su dieciocho de julio, su catorce de abril
A mitad de camino entre el infierno y el cielo
Yo me bajo en atocha, yo me quedo en Madrid
Aunque la noche delire como un pájaro en llamas
Aunque no dé a la gloria la Puerta de Alcalá
Aunque la maja desnuda cobre quince y la cama
Aunque la maja vestida no se deje besar
Pasarelas cibeles, cárcel de yeserías
Puente de los franceses, tascas de chamberí
Ya no sueña aquel niño que soñó que escribía
Corazón de María, no me dejes así
Corte de los milagros, virgen de la almudena
Chabolas de uralita, palacio de cristal
Con su no pasarán, con sus vivan las caenas
Su cementerio civil, su banda municipal
He llorado en Venecia
Me he perdido en Manhattan
He crecido en la habana, he sido un paria en París
México me atormenta, Buenos Aires me mata
Pero siempre hay un tren
Que desemboca en Madrid
Pero siempre hay un niño que envejece en Madrid
Pero siempre hay un coche que derrapa en Madrid
Pero siempre hay un fuego
Que se enciende en Madrid
Pero siempre hay un barco que naufraga en Madrid
Pero siempre hay un sueño
Que despierta en Madrid
Pero siempre hay un vuelo de regreso a Madrid
Ik Stap Uit In Atocha
Met zijn baret op, met zijn zijden handschoenen
Zijn sirene vastgelopen, zijn feesten van bewaren
Zijn kom morgen terug, red jezelf wie kan
Zijn spelletje mus, zijn dat meisje van daar
Met zijn alles is nu, met zijn niets is eeuwig
Met zijn rap en zijn chotis, met zijn kraker en zijn skin
Ook al sterft de zomer en heeft de winter haast
De lente weet dat ik haar in Madrid wacht
Met zijn herfst Velázquez, met zijn toren Picasso
Zijn heilige en zijn matador, zijn Atleti, zijn Bourbon
Zijn dikke van Botero, zijn hotels voor een nacht
Zijn zakje hash, zijn opa's in de zon
Met zijn sneeuwvuur, zijn feest en zijn rouw
Zijn achttiende juli, zijn veertiende april
Halverwege de weg tussen de hel en de hemel
Ik stap uit in Atocha, ik blijf in Madrid
Ook al raast de nacht als een vogel in vlammen
Ook al leidt de Puerta de Alcalá niet naar de glorie
Ook al kost de naakte maja vijftien en het bed
Ook al laat de geklede maja zich niet kussen
Cibeles catwalks, gipsen gevangenis
Franse brug, kroegen in Chamberí
Dat kind droomt niet meer dat hij schreef
Hart van Maria, laat me niet zo achter
Mirakelhof, maagd van Almudena
Krotwoningen van asbest, glazen paleis
Met zijn ze zullen niet passeren, met zijn leve de ketens
Zijn burgerbegraafplaats, zijn gemeenteband
Ik heb gehuild in Venetië
Ik ben verdwaald in Manhattan
Ik ben opgegroeid in Havana, ik was een paria in Parijs
Mexico kwelt me, Buenos Aires doodt me
Maar er is altijd een trein
Die uitkomt in Madrid
Maar er is altijd een kind dat veroudert in Madrid
Maar er is altijd een auto die slippert in Madrid
Maar er is altijd een vuur
Dat ontbrandt in Madrid
Maar er is altijd een schip dat vergaat in Madrid
Maar er is altijd een droom
Die ontwaakt in Madrid
Maar er is altijd een terugvlucht naar Madrid
Escrita por: Fito Páez / Joaquín Sabina