Cruz de Navajas
A las cinco se cierra la barra del treinta y tres
Pero mario no sale hasta las seis
Y si encima le toca hacer caja, despídete
Casi siempre se le hace de día
Mientras María ya se ha puesto en pie
Ha hecho la casa, ha hecho hasta café
Y le espera medio desnuda
Mario llega cansado y saluda, sin mucho afán
Quiere cama pero otra variedad
Y María se moja las canas en el café
Magdalenas del sexo convexo
Luego al trabajo
En un gran almacén
Cuando regresa no hay más que un somier
Taciturno que usan por turnos
Cruz de navajas por una mujer
Brillos mortales despuntan al alba
Sangres que tiñen de malva el amanecer
Pero hoy como ha habido redada en el treinta y tres
Mario vuelve a las cinco menos diez
Por su calle vacía a lo lejos solo se ve
A unos novios comiéndose a besos
El pobre mario se quiere morir
Cuando se acerca para descubrir
Que es María con compañía
Cruz de navajas por una mujer
Brillos mortales despuntan al alba
Sangres que tiñen de malva el amanecer
Sobre mario de bruces tres cruces
Una en la frente la que más dolió
Otra en el pecho la que le mató
Y otra miente en el noticiero
Dos drogadictos en plena ansiedad
Roban y matan a mario postigo
Mientras su esposa es testigo desde el portal
En vez de cruz de navajas por una mujer
Brillos mortales despuntan al alba
Sangres que tiñen de malva el amanecer
Kruis van Scheermesjes
Om vijf uur sluit de bar van drieëndertig
Maar Mario komt pas om zes uur naar buiten
En als hij ook nog de kassa moet doen, zeg maar dag
Bijna altijd wordt het weer licht voor hem
Terwijl María al op is gestaan
Ze heeft het huis gedaan, zelfs koffie gezet
En wacht op hem halfnaakt
Mario komt moe binnen en groet, zonder veel haast
Hij wil een bed, maar van een andere soort
En María doopt haar grijze haren in de koffie
Seksuele gebakjes
Dan naar het werk
In een groot magazijn
Als hij terugkomt is er alleen een bed
Somber dat ze om beurten gebruiken
Kruis van scheermesjes voor een vrouw
Dodelijke glans verschijnt bij de dageraad
Bloed dat de zonsopgang paars kleurt
Maar vandaag, omdat er een inval was in drieëndertig
Komt Mario terug om tien voor vijf
Op zijn lege straat zie je in de verte alleen
Een stelletje dat zich vol zoent
De arme Mario wil doodgaan
Als hij dichterbij komt om te ontdekken
Dat het María met gezelschap is
Kruis van scheermesjes voor een vrouw
Dodelijke glans verschijnt bij de dageraad
Bloed dat de zonsopgang paars kleurt
Over Mario liggen drie kruisen
Een op zijn voorhoofd, die het meest pijn deed
Een op zijn borst, die hem doodde
En een andere liegt in het nieuws
Twee junkies in volle wanhoop
Stelen en doden Mario Postigo
Terwijl zijn vrouw getuige is vanuit de portiek
In plaats van kruis van scheermesjes voor een vrouw
Dodelijke glans verschijnt bij de dageraad
Bloed dat de zonsopgang paars kleurt
Escrita por: Jose Maria Cano Andres