Siete Crisantemos
Si alguna vez he dado más de lo que tengo
Me han dado algunas veces más de lo que doy
Se me ha olvidado ya el lugar de donde vengo
Y puede que no exista el sitio adonde voy
A las buenas costumbres nunca me he acostumbrado
Del calor de la lumbre del hogar me aburrí
También en el infierno llueve sobre mojado
Lo sé porque he pasado más de una noche allí
En busca de las siete llaves del misterio
Siete versos tristes para una canción
Siete crisantemos en el cementerio
Siete negros signos de interrogación
En tiempos tan oscuros nacen falsos profetas
Y muchas golondrinas huyen de la ciudad
El asesino sabe más de amor que el poeta
Y el cielo cada vez está más lejos del mar
Lo bueno de los años es que curan heridas
Lo malo de los besos es que crean adición
Ayer quiso matarme la mujer de mi vida
Apretaba el gatillo cuando se despertó
Con siete espinas de la flor del adulterio
Siete carreteras delante de mí
Siete crisantemos en el cementerio
Siete veces no, siete veces sí
Me enamoro de todo, me conformo con nada
Un aroma, un abrazo, un pedazo de pan
Y lo que buenamente me den por la balada
De la vida privada, de fulano de tal
Siete crisantemos en el cementerio
Siete despedidas en una estación
Siete crisantemos en el cementerio
Siete cardenales en el corazón
Zeven Chrysanten
Als ik ooit meer heb gegeven dan ik heb
Heb ik soms meer gekregen dan ik geef
Ik ben vergeten waar ik vandaan kom
En misschien bestaat de plek waar ik heen ga niet
Aan goede gewoonten heb ik me nooit gewend
Van de warmte van het huis raakte ik verveeld
Ook in de hel regent het op het natte
Dat weet ik omdat ik meer dan één nacht daar heb doorgebracht
Op zoek naar de zeven sleutels van het mysterie
Zeven treurige verzen voor een lied
Zeven chrysanten op de begraafplaats
Zeven zwarte vraagtekens
In zulke donkere tijden worden valse profeten geboren
En veel zwaluwen vluchten uit de stad
De moordenaar weet meer van liefde dan de dichter
En de lucht is steeds verder van de zee
Het goede van de jaren is dat ze wonden helen
Het slechte van kussen is dat ze verslavend zijn
Gisteren wilde de vrouw van mijn leven me doden
Ze drukte op de trekker toen ze wakker werd
Met zeven doornen van de bloem van overspel
Zeven wegen voor me
Zeven chrysanten op de begraafplaats
Zeven keer nee, zeven keer ja
Ik word verliefd op alles, ik neem met niets genoegen
Een geur, een omhelzing, een stuk brood
En wat ze me ook maar geven voor het lied
Van het privéleven, van die en die
Zeven chrysanten op de begraafplaats
Zeven afscheid in een station
Zeven chrysanten op de begraafplaats
Zeven blauwe plekken in het hart
Escrita por: Antonio Garcia de Diego / Joaquín Sabina