La virbovo kaj la luno
La luno sin estis kombanta
En la spegulo rivera
Virbovo ĝin estis gvatanta
En milda nokto somera
Kiam venis la blanka mateno
Malaperis la luno de fluo
La virbovo kiel en areno
Rekte ŝturmis antaŭen kun bruo
La virbovo kiu ekamis la lunon
Kaj forkuras dum la nokto el bovej'
La odora papaveto kaj la pruno
Jen parfumas la kamparon bone plej
Rosmareno de montaro al rand' de river'
La steletoj ĝin nun banas en arĝenta koloro
La virbovo kuraĝega kaj de brava genero
Memoraĵon de la luno konservas en la kor'
La luno dum nokto alvenas
El la profund' infinita
Virbovo ĝin gvatas kaj splenas
Inter la branĉoj kaŝita
En la mezo de riverspegulo
Dum la luno en dormo nun spiras
La virbovo kiel gvardiulo
Ĝin rigardas kaj triste sopiras
El verbo y la luna
La luna se fue peleando
En el espejo ribereño
El verbo la estaba alabando
En una suave noche de verano
Cuando llegó la blanca mañana
La luna desapareció del flujo
El verbo como en arena
Directo avanzó con ruido
El verbo que amaba a la luna
Y huye durante la noche del establo
El oloroso amapola y el endrino
Ahora perfuman el campo mejor
Romero de la montaña al borde del río
Las estrellas ahora lo bañan en color plateado
El verbo valiente y de noble linaje
Guarda en su corazón un recuerdo de la luna
La luna durante la noche llega
Desde la profundidad infinita
El verbo la disfruta y brilla
Escondido entre las ramas
En medio del espejo del río
Mientras la luna en sueños respira
El verbo como guardián
La observa y tristemente suspira
Escrita por: JoMo / Tradicia Hispana Kanto