Borboleta Cega
A vida valeu, mas será que era pra ser assim?
Sofrimento do princípio ao fim
Há uma dor seguida de outra dor
Não resistiu o amor
A vida valeu, mas viver em solidão a dois
Fez sangrar um coração, depois
Fez secar a flor, fruto e raiz
De todo bem que fiz
Hoje, eu, depois do vendaval, me sinto imune ao mal
Pois Deus não pune a quem se deu
Ela, que ironia, borboleta cega
Fui a luz do seu dia
Sou cruz que ela ainda carrega
E a mulher que foi minha paixão
Hoje, de mão em mão
Chora por quem já não lhe quer
Ao seu mudo grito, reflito em minha mente
Ninguém deixa um poeta impunemente
Blinde Vlinder
Het leven was de moeite waard, maar was het echt zo bedoeld?
Lijden van begin tot eind
Er is een pijn gevolgd door een andere pijn
De liefde hield het niet vol
Het leven was de moeite waard, maar samen in eenzaamheid
Maakte een hart bloedend, daarna
Maakte het de bloem, vrucht en wortel droog
Van al het goede dat ik deed
Vandaag, ik, na de storm, voel me immuun voor het kwaad
Want God straft niet wie zich heeft gegeven
Zij, wat een ironie, blinde vlinder
Ik was het licht van haar dag
Ik ben het kruis dat ze nog steeds draagt
En de vrouw die mijn passie was
Vandaag, van hand tot hand
Huilt om wie haar niet meer wil
Bij haar stille schreeuw, reflecteer ik in mijn geest
Niemand laat een dichter ongestraft.