El Museo de La Distancias Rotas
El museo de las distancias rotas
Se quedaba con lo que me decías
Tú dejabas con cuentagotas
Tu vida en la mía, tu vida en la mía.
Un silencio que llego de lejos
Fue a ocupar mi corazón vacío
De la pena que se llevó flotando el río.
Cada cual a merced de su corriente
Y a merced de la gravedad, el velo
De pronto el tiempo quedó latente
Tu mano en mi pelo, tu mano en mi pelo.
Y un silencio con tus mismos ojos
Fue a ocupar mi corazón vacío
De la pena que se llevó flotando el río,
De la pena que se llevó flotando el río.
Het Museum van Gebroken Afstanden
Het museum van gebroken afstanden
Hield vast aan wat je me zei
Jij liet druppelsgewijs
Je leven in het mijne, je leven in het mijne.
Een stilte die van ver kwam
Vulde mijn lege hart
Van de pijn die de rivier meedroeg.
Iedereen overgeleverd aan zijn stroom
En overgeleverd aan de zwaartekracht, het doek
Plots bleef de tijd latent
Jouw hand in mijn haar, jouw hand in mijn haar.
En een stilte met jouwzelfde ogen
Vulde mijn lege hart
Van de pijn die de rivier meedroeg,
Van de pijn die de rivier meedroeg.