Horas
No queríamos dormir
nos queríamos comer el mundo
No podíamos dejar de estar a solas ni un segundo
Ida y vuelta de la cama
a la alfombra voladora
nos bastaba con dejar pasar
dejar pasar las horas
Horas, horas,
colgados como dos computadoras
Horas, horas,
meta echar carbón en la locomotora
Recorriendo aquel edén
de sólo dos metros cuadrados
¿Que será de aquel colchón, de aquel colchón tan maltratado?
Allá íbamos tu y yo
llevados por el remolino
nos dejábamos caer, caer,
caer hacia el destino
Durante horas, horas,
colgados como dos computadoras
Horas, horas,
meta echar carbón en la locomotora
No queríamos dormir
nos queríamos comer a besos
No queríamos dejar de cometer ni un solo exceso
Nos venía a saludar en el balcón la luna llena
Nos bastaba con dejar morir
dejar morir la pena
Horas, horas,
colgados como dos computadoras
Horas, horas,
meta echar carbón en la locomotora
Uren
We wilden niet slapen
we wilden de wereld opeten
We konden geen seconde alleen zijn
heen en weer van het bed
aan het vliegende tapijt
het was genoeg om te laten gaan
te laten gaan de uren
Uren, uren,
hangend als twee computers
Uren, uren,
doel is kolen in de locomotief gooien
Door dat paradijs van
slechts twee vierkante meter
Wat zal er van die matras worden, van die zo mishandelde matras?
Daar gingen we, jij en ik
meegesleurd door de wervelwind
we lieten ons vallen, vallen,
vallen naar het lot
Tijdens uren, uren,
hangend als twee computers
Uren, uren,
doel is kolen in de locomotief gooien
We wilden niet slapen
we wilden elkaar vol zoenen opeten
We wilden geen enkel excess laten liggen
De volle maan kwam ons groeten op het balkon
Het was genoeg om de pijn te laten sterven
te laten sterven de pijn
Uren, uren,
hangend als twee computers
Uren, uren,
doel is kolen in de locomotief gooien